Ağalday, B. (2013). İlköğretim okullarında görevli öğretmenlerin örgütsel muhalefete ilişkin görüşleri. Unpublished master thesis, Dicle Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Diyarbakır.
Aktan, C.C. (2006). Organizasyonlarda yanlış uygulamalara karşı bir sivil erdem, ahlaki tepki ve vicdani red davranışı: Whistleblowing. Mercek Dergisi, 1(13), 1-13.
Ardoğan, R. (2004). Teorik temeller ve tarihsel gerilimler arasında islam kültüründe siyasal muhalefet. Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 8(2), 171-189.
Arslantaş, C.C. & Dursun, M. (2008). Etik liderlik davranışının yöneticiye duyulan güven ve psikolojik güçlendirme üzerinde etkisinde etkileşim adaletinin dolaylı rolü. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 8(1), 111-128.
Bünyamin AĞALDAY, Habib ÖZGAN ve Mustafa Cüneyt ARSLAN – Pegem Eğitim ve Öğretim Dergisi, 4(3), 2014, 35-50
49
Aydın, İ.(2002). Yönetsel mesleki ve örgütsel etik. Ankara: Pegem Yayıncılık. Aydın, M. (2007). Çağdaş eğitim denetimi. Ankara: Hatipoğlu Yayınevi.
Aydın, İ. (2010). Eğitim yönetimi. Ankara: Hatiboğlu Yayınevi. Baykal, K. & Kovancı, A. (2008). Yönetici ve astlar arasındaki anlaşmazlıkların çözümüne yönelik bir araştırma. Havacılık ve Uzay Teknolojileri Dergisi, 3, 21-38.
Bilgin, N. (2006). Sosyal bilimlerde içerik analizi: teknikler ve örnek çalışmalar. Ankara: Siyasal Kitabevi.
Bozkurt, Ö. & Ergun, T. (1998). Kamu yönetimi sözlüğü. Ankara: TODAİE Yayınları.
Farrell, D. & Rusbult, C. E. (1992). Exploring the exit, voice, loyalty, and neglect typology: the influence of job satisfaction, quality of alternatives, and investment size. Employee Responsibilities and Rights Journal, 5, 201-218.
Gorden, W.I. &Infante, D.A. (1987). Employee rights: content, argumentativeness, verbal aggressiveness and career satisfaction. Communicating Employee Responsibilities and Rights: A Modern Management Mandate, 149-163.
Graham, J.W. (1986). Principled organizational dissent: a theoretical essay. Research in Orgazizational Behavior, 8, 1-52.
Hegstrom, T. G. (1991). Mimetic and dissent conditions in organizational rhetoric. Journal of Applied Communication Research, 18, 141-152.
Hirschman, A. O. (1970). Exit, voice, loyalty. Cambridge: Harvard University Press.
Kassing, J. W. (1997). Articulating, antagonizing, and displacing: a model of employee dissent. Communication Studies, 48(4), 311-332.
Kassing,J.W.(1998). Development and validation of the organizational dissent scale. Management Communication Quarterly, 12(2), 183-229.
Kassing, J.W. (2001). From the looks of things: assessing perceptions of organizational dissenters. Management Communication Quarterly, 14(3), 442-470.
Kassing, J.W. (2002). Speakingup: identifying employees’ upward dissent strategies. Management Communication Quarterly, 16(2), 187-209.
Kassing, J.W. (2008). Consider this: a comparison of factors contributing to employees’ expression of dissent. Management Communication Quarterly, 56(3), 342-355.
Kassing, J.W. & Armstrong, T. A. (2002). Someone’s going to hear about this: examining the association between dissent-triggering events and employee’s dissent expressions. Management Communication Quarterly, 16(39), 39-65.
Kassing, J.W. & Armstrong, T. A. (2009). Examining the association of job tenure, employment history and organizational status with employee dissent. Communication Research Reports, 18, 264-273.
Kassing, J.W. & Avtgis, T.A. (1999). Examining the relationship between organizational dissent and aggressive communication. Management Communication Quarterly, 13(100), 76-91.
Kassing, J. W. & Avtgis, T.A. (2009). Dissension in the organization as a function of control expectancies. Communication Research Reports, 18, 118-127.
Kassing, J. W. & DiCioccio, R. L. (2009). Testing a workplace experience explanation of displaced dissent. Communication Reports, 17, 111-120.
Korkut, M. (2009). İlköğretim Okullarında Görev Yapan Öğretmenlerin Örgütsel Değişmeye İlişkin Görüşleri-Çanakkale İli Örneği. Unpublished master thesis, Çanakkale On Sekiz Mart Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Çanakkale.
Köksal, N. (2008). Öğretmenlik mesleği genel yeterliklerinin öğretmen, müdür ve bakanlık yetkilileri tarafından değerlendirilmesi. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 23, 36-46.
Bünyamin AĞALDAY, Habib ÖZGAN ve Mustafa Cüneyt ARSLAN – Pegem Eğitim ve Öğretim Dergisi, 4(3), 2014, 35-50
50
Krone, K. J. (1992). A comparison of organizational, structural, and relationship effects subordinates’ upward influence choices. Communication Quarterly, 40, 1-15.
Özdemir, M. (2010). Ankara ili kamu genel liselerinde görev yapan yönetici ve öğretmenlerin örgütsel muhalefete ilişkin görüşleri. Unpublished doctoral dissertation, Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
Redding, W. C. (1985). Rocking boats, blowing whistles, and teaching speech communication. Communication Education, 34, 245-258.
Stanley, J. D. (1981). Dissent in organizations. The Academy of Management Review, 6, 13-19.
TDK, (1998). Türkçe sözlük. Ankara: TDK Yayınları.
Yıldırım, A. & Şimşek, H. (2011). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Ankara: Seçkin Yayıncılık.
Zayim, N. (2005). Tıp bilişiminde teknolojik değişim yönetimi; insan ve organizasyona ilişkin konular. 2. Ulusal Tıp Bilişimi Kongresi, Tıp Bilişimi Derneği, Antalya.
Thank you for copying data from http://www.arastirmax.com