You are here

İlköğretim Öğrencilerinin Saldırgan Davranışları ile Yaş, Cinsiyet, Başarı Durumu ve Öfke Arasındaki İlişkiler

Aggressive Behaviors in Elementary Students and Their Relationship to Age, Gender, Academic Success and Anger

Journal Name:

Publication Year:

Keywords (Original Language):

Abstract (2. Language): 
Aggressive and violent behavior in children and adolescents is one of today’s most important issues. Aggression is very popular area of researchs, but it is difficult to make a clear description of this phenomenon. In the literature, many different definitions of aggression can be found based on various psychological theories. However, in general, aggression is defined as a behavior performed by one person or one group with the intention to harm another. Earlier research has shown that aggressive behaviors against the authority of parents exhibited in early childhood can continue to appear in adolescence and even on into adulthood (Farrington, 2001; Çetin, 2004) with the person harmfully damaging another person, an animal or an object (Greydanus & Pratt, 1992). Several factors have been investigated as the antecedents of aggression, anger has been identified as one of the most salient predictor of aggressive behaviors. Scientific studies indicate that aggressive behaviors among the children and adolescence should not be ignored. Particularly, aggressive behavior frequently seen in schools is a subject worthy of investigating for the development of aggression and anger. Thus, the main purpose of the present study was to examine the relation between anger and the aggressive behavior of elementary school students. In addition to anger, some variables including age, gender and academic success were to examine relations with the elementary students’ aggressive behaviors.
Abstract (Original Language): 
Bu çalışmada, ilköğretim öğrencilerinin saldırgan davranışları ile yaş, cinsiyet, algılanan akademik başarı ve öfke arasındaki ilişkiler incelenmiştir. Çalışma, 2008–2009 eğitim-öğretim yılında Edirne merkez ilçesindeki beş resmi ilköğretim okulunda öğrenim gören, 9–14 yaşları arasındaki 520 (% 49.8’i kız, % 50.2’si erkek) öğrencinin katılımı ile gerçekleşmiştir. Çalışmada, öğrencilerin öfke ve saldırganlık düzeyleri ile ilgili veri toplamak için Kişisel Bilgi Formu, Saldırganlık Ölçeği ve Sürekli Öfke-Öfke Tarz Ölçeği kullanılmıştır. Elde edilen verilerin analizinde, Pearson momentler çarpımı korelasyon katsayısı ve hiyerarşik çoklu regresyon analizi kullanılmıştır. Sonuçlar, ilköğretim öğrencilerinin saldırgan davranışları ile yaş, cinsiyet, algılanan başarı durumu ve öfke arasında anlamlı ve pozitif ilişkiler bulunmuştur. Öfkenin, öğrencilerin saldırgan davranışlarını anlamlı düzeyde yordadığı bulunmuştur. Çalışmanın sonucunda elde edilen bulgulara dayalı olarak saldırganlığın önlenmesi ile ilgili çalışmalara yardımcı olabilecek bazı önerilerde bulunulmuştur.
FULL TEXT (PDF): 

REFERENCES

References: 

Albayrak K. & Kutlu, Y. (2009). Ergenlerde öfke ifade tarzı ve ilişkili faktörler. Maltepe
Üniversitesi Hemşirelik Bilim ve Sanatı Dergisi, 3 (2), 57-69.
Aral, N., Ayhan, A., Türkmenler, B. & Akbıyık, A. (2004). İlköğretim okullarının sekizinci
sınıfına devam eden çocukların saldırganlık eğilimlerinin incelenmesi. Çağdaş Eğitim
Dergisi, 17 (25), 18-24.
Averill, J. R. (1983). Studies on anger and aggression: Implications for theories of emotion.
American Psychologist, 38 (11), 1145-1160.
Aydın, B. (2005). Çocuk ve ergen psikolojisi. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
Balkaya, F. & Şahin, N. (2003). Çok boytlu öfke ölçeği. Türk Psikiyatri Dergisi, 14 (3), 192-202
Baltaş, A. & Baltaş, Z. (2004). Stres ve başa çıkma yolları. İstanbul: Remzi Kitabevi.
Bandura, A. (1977). Social learning theory. New Jersey: Prentice-Hall.
Beyers, M. J., Loeber, R., Wikström, P. H. & Stouthamer-Loeber, M. (2001). What predicts
adolescents. Journal of Abnormal Child Psychology, 29 (5), 369-381.
Brezina T, Piquero A.R. & Mazerolle P. (2001). Student anger and aggressive behavior in
school: An initial test of Agnew’s macro-level strain theory. Journal of Research in Crime
and Delinquency, 38, 362–386.
Burney, D. (2006). An investigation of anger styles in adolescent students. Florida AM
University, 57, 1-2.
Buss, A. (1961). The psychology of aggression. New York: John Wiley.
Can, S. (2002). “Aggression Questionnaire” adlı ölçeğin Türk popülasyonunda geçerlik ve
güvenirlik çalışması. Yayımlanmamış Uzmanlık Tezi. GATA Haydarpaşa Eğitim
Hastanesi.
Campano, J. P. & Munakata, T. (2004). Anger and aggression among filipino students.
Adolescence, 39 (156), 757-764.
Çetin, H. (2004). Öğrenci ergenlerin şiddet yönelik tutumları; yaş ve cinsiyete göre bir
inceleme. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Ankara Üniversitesi, Eğitim Bilimleri
Enstitüsü, Ankara.
Çetinkaya-Yıldız, E. & Sümer, Z. (2010). Saldırgan davranışlarını yordamada çevresel risk,
çevresel güvenlik ve okul iklimi algısı. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi, 4
(34), 161-173.
Dwyer, K. (1998). Early warnings, timely response: A guide to safe schools. Washington, DC: U. S.
Department of Education.
Edmondson, H. & Bullock, L. (1998). Youth with aggressive and violent behaviors: pieces of a
puzzle. Preventing School Failure, 42 (3), 135-141.
DONAT-BACIOĞLU & ÖZDEMİR
İlköğretim Öğrencilerinin Saldırgan Davranışları ile Yaş, Cinsiyet, Başarı Durumu ve Öfke Arasındaki İlişkiler
182
Ellis, A. (2000). Rational emotive behavior therapy. Encyclopedia of psychology (Edt: A. Kazdin).
Washington, DC: American Psychological Association.
Ellis, L. (2005). The theory explainin biological correlates of criminality. European Journal of
Criminology, 2 (3), 287-315.
Farrington, D. P. & Loeber, R. (2001). Epidemiology of juvenile violence. Child Adolescent
Psychiatry Clinic, 9, 733-748.
Freedman, J. L. Sears, D. O. & Carlsmith, J. M. (1989). Sosyal psikoloji. (Çev: A. Dönmez).
İstanbul: Ara Yayıncılık.
Fromm, E. (1993). İnsandaki yıkıcılığın kökenleri [The anatomy of human destructiveness]. (Çev: Ş.
Alpagut). İstanbul: Payel Yayınları.
Furlong, J. M. & Smith, C. D. (1994). Anger, hostility and aggression. USA: CPPC.
Geçtan, E. (1992). Psikodinamik psikiyatri ve normal dışı davranışlar.9. Basım. İstanbul: Metis
Kitabevi.
Giles, J. W. & Heyman, G. D. (2005). Young children's beliefs about the relationship between
gender and aggressive behaviour. Child Development, 76, 107-121.
Greydanus, D. E. & Pratt H. D.(1992). Behavioral pediatrics. New York: Universe Publishers.
Goldstein, S. E. & Tisak, M. S. (2004). Adolescents’ outcome expectancies about relational
aggression within acquaintanceships, friendships, and dating relationships. Journal of
Adolescence, 27, 283–302.
Gümüş, T. (2000). Kendini kabul düzeyleri farklı genel lise öğrencilerinin bazı değişkenlere
göre saldırganlık düzeyleri. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Hacettepe Üniversitesi
Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
Gündoğdu, R. (2010). 9. sınıf öğrencilerinin çatışma çözme, öfke ve saldırganlık düzeylerinin
bazı değişkenler açısından incelenmesi. Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü
Dergisi, 19 (3), 257-276.
Hollin, C. R. (1989). Psychology and crime: An ıntroduction to criminological psychology. London:
Routledge Pub.
Karataş, Z. (2008). Lise öğrencilerinde öfke ve saldırganlık. Çukurova Üniversitesi Sosyal
Bilimler Enstitüsü Dergisi, 17 (3), 277-294.
Kesen, N. F., Deniz, M. E. & Durmuşoğlu, N. (2007). Ergenlerde saldırganlık ve öfke düzeyleri
arasındaki ilişki: Yetiştirme yurtları üzerinde bir araştırma. Selçuk Üniversitesi Sosyal
Bilimler Enstitüsü Dergisi, 17, 353-364.
Kısaç, G. (1997). Üniversite öğrencilerinin bazı değişkenlere göre sürekli öfke ve öfke ifade
düzeyleri. Yayınlanmamış Doktora Tezi. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler
Enstitüsü. Ankara.
Köknel, Ö. (1995). Kişilik: Kaygıdan mutluluğa. 13. Basım, İstanbul: Altın Kitaplar Yayınevi.
Köknel, Ö. (1982). Kaygıdan mutluluğa kişilik. İstanbul: Altın Kitaplar Yayınevi.
Köksal, F. (1991). Denetim odağı ile saldırgan davranışlar arasındaki ilişkiler. Yayınlanmamış
Doktora Tezi. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Erzurum.
Larson, J. (2008). Angry and aggressive students. Education Digest: Essential Readings Condensed
for Quick Review, 73 (7), 48-52.
Lee, K., Baillargeon, R. H., Vermunt, J. K., Wu, H. & Trmblay, R.E . (2007). Age differences in
the prevalence of physical aggression among 5-11-year old Canadian boys and girls,
Aggressive Behavior, 33, 26-37.
Lochman, J. E. & Dodge, K. A. (1998). Distorted perceptions in dyadic interactions of
aggressive and nonaggressive boys: Effects of prior expectations, context, and boys’
age. Development & Psychopathology, 10, 495–512.
Eğitim Bilimleri Araştırmaları Dergisi – Journal of Educational Sciences Research
183
Lopez, V. A. & Emmer, E. T. (2002). Influences of beliefs and values on male adolescents’
decision to commit violent offenses. Psychology of Men & Masculinity, 3: 28–40.
Martin, R., Watson, D. & Wan, C. K. (2000). A three-factor model of trait anger: Dimensions of
affect, behavior and cognition. Journal of Personality, 68, 870-897.
Masalcı, A. D. (2001). Aile içi etkileşimlerle çocuğun saldırganlık düzeyi ve uygu
davranışlarının karşılaştırılması. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Dokuz Eylül
Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İzmir.
Nesdale, D. & Lambert, A. (2007). Effects of experimentally induced peer-group rejection on
children’s risk-taking behaviour. European Journal of Developmental Psychology, 5, 19-38.
Onur, H. & Koyuncu, B. (2004). Hegemonik erkekliğin bilinmeyen yüzü: Sosyalizasyon
sürecinde erkeklik oluşumları ve krizleri üzerine düşünceler. Toplum ve Bilim Dergisi,
101, 31-50.
Ögel, K. (2001). İnsan, yaşam ve bağımlılık tartışmalar ve gerekçeler. İstanbul: IQ Kültür Sanat.
Ögel, K, Tarı, I. & Eke, C. Y. (2005). Okullarda suç ve şiddeti önleme. İstanbul.
http://www.yeniden.org.tr/dokuman/vio14.pdf. İndirme Tarihi: 04.09.2012.
Özdemir, Y., Vazsonyi, A. T. & Çok, F. (2012). Parenting processes and aggression: The role of
self-control among Turkish adolescents, Journal of Adolescence,
http://dx.doi.org/10.1016/j.adolescence. İndirme Tarihi: 04.09.2012.
Phulia, S., Chadha, N. K. & Surinder, N. (1992). Criminology: A psychological and antropological
analysis. Delhi: Friends Pub.
Savaşır, I. & Şahin, N. H. (1997). Bilişsel davranışçı terapilerde değerlendirme: Sık kullanılan
ölçekler. Ankara: Türk Psikologlar Derneği Yayınları.
Savi, F. (2008). 12-15 yaş arası ilköğretim öğrencilerinin davranış sorunları ile aile işlevleri ve
ana-baba kişilik özellikleri arasındaki ilişkisinin incelenmesi. Yayımlanmamış Doktora
Tezi. DEÜ Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İzmir.
Scharf, S. C. (2000). Gender differences in adolescent aggression: an analysis of
instrumentality expressivenes. Unpublished Doctoral Dissertation. Michigan University
Departmant Of Clinical Psychology, Michigan.
Siegel, J. M. (1986). The multidimensional anger inventory. Personal Social Psychology, 5, 191-200.
Siegel, J. M. (2001). Criminology: Theories, patternes, and typologies. USA: Wadsworth.
Stoner, S. B. & Spencer, W. B. (1987). Age and gender differences with the anger expression
scale. Educational Psychology Measurement, 47, 487-492.
Spielberger, C. D., Reheiser, E. C. & Sydeman, S. J. (1995). Measuring the experience,
expression and control of anger. Anger disorders: Definition, diagnosis and treatment (Edt:
N. Kassinove). Washington: Taylor & Francis.
Şahin, H. (2004). Saldırganlık ölçeği geçerlik ve güvenirlik çalışması. SDÜ Eğitim Fakültesi
Dergisi, 3 (3), 180-190.
Türnüklü, A. & Şahin, İ. (2004). 13-14 yaş grubu öğrencilerin çatışma çözüm stratejilerinin
incelenmesi. Türk Psikoloji Yazıları, 7 (13), 45-61.
UNICEF Innocenti Araştırma Merkezi Raporu. www.unicef.org/turkey.
http://www.tbmm.gov.tr/sirasayi/donem22/yil01/ss1140m.htm. İndirme Tarihi:
04.09.2012.
Uzbaş, A. & Topçu, Z. (2010). The prevalence of aggressive and violent behaviors among
elementary school students. Elementary Education Online, 9 (1), 93-105.
Yavuzer, Y. & Karataş (2012). Ergenlerde otomatik düşünceler ile fiziksel saldırganlık
arasındaki ilişkide öfkenin aracı rolü. Türk Psikiyatri Dergisi, 23, 1-7.

Thank you for copying data from http://www.arastirmax.com