You are here

ÖĞRETİM BECERİLERİNE YÖNELİK ALGILAR ÖLÇEĞİNİN GELİŞTİRİLMESİ

DEVELOPING A SCALE FOR PERCEPTIONS OF TEACHING SKILLS

Journal Name:

Publication Year:

Author NameUniversity of AuthorFaculty of Author
Abstract (2. Language): 
The instructor is also a teacher, and they should have the qualifications as teachers. These qualities are even more important for those working in teacher training institutions. Therefore it should be evaluated in terms of teaching skills of instructors. This study intends to develop a scale pertaining to the perception of teaching skills. The study group is comprised of randomly selected 220 pre-service teachers. Expert opinion was sought to ensure content validity. The construct validity and reliability were calculated by confirmatory factor analysis and Cronbach Alpha analysis, respectively. While designing scale, CFA was performed especially for each instructor who are the pedagog group, subject teacher trainer group and field instructor group. The χ2/df ratios calculated for each group, and NNFI, CFI and GFI values show “high goodness of fit”, while RMSEA value shows “adequate goodness of fit”. Cronbach Alfa coefficients for sub-scales were calculated as follows: “general teacher behaviors” (item 11) .87; “pre-teaching dimension behaviors” (item 4) .80, “while-teaching dimension behaviors” (item 9) .86, and “post-teaching dimension behaviors” (item 4).79. The values show that the scale has reliability and validity.
Abstract (Original Language): 
Öğretim elemanlarının sahip olması gereken öğretmenlik nitelikleri vardır. Bu nitelikler öğretmen yetiştiren kurumlarda çalışanlar için çok daha önemlidir. Bu nedenle öğretim elemanlarının öğretim becerileri açısından değerlendirilmesi gerekir. Bu çalışmada öğretim becerilerine yönelik algılar ölçeğini geliştirmek amaçlanmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu random yolla seçilmiş 220 öğretmen adayı oluşturmaktadır. Kapsam geçerliği için uzman görüşlerine başvurulmuş, yapı geçerliği doğrulayıcı faktör analizi ile test edilmiş, güvenirliği ise Cronbach Alpha analizi ile hesaplanmıştır. Ölçeğin geliştirilmesinde öncelikle eğitim bilimci, alan öğretimci ve alancı öğretim elemanlarının her biri için DFA yapılmış, her bir grup için hesaplanan χ2/df oranları, NNFI, CFI ve GFI değerleri “mükemmel uyumu”, RMSEA değeri ise “iyi uyumu” göstermektedir. Alt ölçeklere ilişkin Cronbach Alfa değerleri ise “genel öğretmen davranışları” (11 madde) için .87, “giriş boyutu davranışları” (4 madde) için .80, “gelişme boyutu davranışları” (9 Madde) .86 ve “sonuç boyutu davranışları” (4 madde) için ise .79 olarak hesaplanmıştır. Elde edilen değerler ölçeğin geçerlik ve güvenirliğe sahip olduğunu göstermektedir.
99
110

REFERENCES

References: 

Açıkgöz, K. (1990). Üniversite öğrencilerinin öğretim elemanlarını değerlendirmesi. Yayınlanmamış araştırma
raporu, Malatya: İnönü Üniversitesi.
Ada, S. & Baysal, Z. N. (2013). Pedagojik-Androgojik formasyon ve Türkiye’de öğretmen yetiştirme. Ankara:
Pegem Akademi Yayınları.
Akgül, H. (1994). Eğitim fakültesindeki öğretim elemanları ve öğrencilerin ideal bir öğretim elemanının nitelikleri
hakkındaki görüşleri ile kendi kurumlarındaki öğretim elemanlarının bu niteliklere uygunluklarının
karşılaştırılması. Yayınlanmamış doktora tezi, Dokuz Eylül Üniversitesi, İzmir.
Anderson, J. C. & Gerning, D. W. (1984). The effect of sampling error on convergence, improper solutions, and
good-ness-of-fit indices for maximum likehood confirmatory factor analysis. Psyhometrica, 49, 155-173.
Aytaç, M. & Öngen, B. (2012). Doğrulayıcı faktör analizi ile yeni çevresel paradigma ölçeğinin yapı geçerliliğinin
incelenmesi. İstatistikçiler Dergisi, 5,14-22.
Bayram, N. (2010). Yapısal eşitlik modellemesine giriş. Bursa: Ekin Kitabevi.
Bilen, M. (2006). Plandan uygulamaya öğretim. Ankara: Anı Yayıncılık.
Borich, G. D. (2014). Etkili öğretim yöntemleri (Çeviri Editörü: M. B. Acat) Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
Büyüköztürk, Ş. (2008). Sosyal bilimler için veri analizi el kitabı: İstatistik, araştırma deseni, SPSS uygulamaları
ve yorum. Ankara: Pegem Akademi.
Byrne, B. M. (2001). Structural equation modeling with Amos: Basic concepts, applications and programming.
Hills-dale, NJ: Erlbaum.
Cole, D. A. (1987). Utility of confirmatory factor analysis in test validation research. Journal of Consulting And
Clinical Psychology, 55, 1019-1031.
Dalgıç, G. (2010). Öğretim elemanı performans değerlendirme envarterleri (ÖEPDE) geçerlik ve güvenirlik
çalışması. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi. 32, 92-105.
Demirel, Ö. (1999). Planlamadan değerlendirmeye öğretme sanatı. Ankara: Pegem A Yayınları.
Demirel, Ö. (2011). Eğitimde program geliştirme. Ankara: Pegem Akademi Yayıncılık.
Erdem, A. R. & Sarıtaş, E. (2006). Sınıf öğretmenliği öğrencilerinin öğretim elemanlarının davranışlarının
demokratikliğine ilişkin algıları: PAÜ örneği. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 16, 526-538.
Eğitim ve Öğretim Araştırmaları Dergisi
Journal of Research in Education and Teaching
Mayıs 2016 Cilt:5 Sayı:2 Makale No: 12 ISSN: 2146-9199
109
Ergün, M., Duman, T., Kıncal., R. Y. & Arıbaş, S. (1999). İdeal bir öğretim elemanının özellikleri. 01.15.2015
tarihinde http://www.egitim.aku.edu.tr/ergrup1.htm adresinden alınmıştır.
Gökçe, E., (2002). İlköğretim öğrencilerinin görüşlerine göre öğretmenlerin etkililiği. Ankara Üniversitesi Eğitim
Bilimleri Fakültesi Dergisi, 1(2), 111-112.
Gül, H. (2010). Öğrenci algısına dayalı olarak öğretim elemanlarının performanslarının değerlendirilmesi. Eğitim
ve Bilim, 35 (158), 158-168.
Hu, L. & Bentler, P. M. (1998). Fit indices in covariance structure modeling: Sensivity to under parameterized
model misspecification. Psychological Methods, 3, 424-453.
Joyce, B., Weil, M. & Calhoun, E. (2004). Models of teaching. Boston: Pearson Education.
Jöreskog, K., & Sörbom, D. (2006). Interactive LISREL 8: Structural equation modeling with the SIMPLIS ommand
language. Chicago, IL: Scientific Software International.
Karasar, N. (1995). Bilimsel araştırma yöntemi. 7. Basım, Ankara: Alkım Kitapevi.
Keçeci, A. & Taşocak, G. (2009). Öğretim elemanlarının iletişim becerileri: bir sağlık yüksekokulu örneği. Dokuz
Eylül Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Elektronik Dergisi, 2 (4), 131-136.
Kline, P. (1994). An easy guide for factor analysis. U.K. Routledge.
Koçak, R. (2006). Öğretmen performans değerlendirme envanteri geçerlik ve güvenirlik çalışması. Kuram ve
Uygulamada Eğitim Bilimleri, 6 (3).
Köseoğlu, K. (1994). İlköğretime öğretmen yetiştiren kurumlarda öğretim elemanı yeterliklerinin
değerlendirilmesi. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Ankara Üniversitesi, Ankara.
Kumral, O. (2009). Öğretmen Adaylarının Öğretim Elemanlarının Davranışlarına Yönelik Algıları. Pamukkale
Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 1 (25), 92-102.
Murat, M., Aslantaş, H. İ. & Özgan, H. (2006). Öğretim elemanlarının sınıf içi eğitim-öğretim etkinlikleri
açısından değerlendirilmesi. GÜ, Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi, 26 (3), 263-278.
Özçelik, D. A. (2010). Eğitim programları ve öğretim. Ankara: Pegem Akademi Yayıncılık.
Özden, Y. (1999). Eğitimde dönüşüm eğitimde yeni değerler. Ankara: Pegem A Yayınları.
Özgüngör, S. (2013). Eğitim süreci öğrenci değerlendirmeleri ölçeğinin Türkçeye uyarlama çalışması ve etkili
öğretim elemanlarının tanımlanan alt boyutlarının belirlenmesi. Eğitim ve Bilim, 38 (38), 79-94.
Parpala, A. & Lindblom-Ylanne, S. (2007). Universty teachers’ conceptions of good teaching in the units of highquality
education. Studies in Educational Evaluation, 33,355-370.
Ramsden, P. (1991). A performanceindicator of teachingquality in highereducation: The course experience
questionnaire. Studies in Higher Education, 16 (2), 129-150.
Seldin, P. (1984). Changing practices in faculty evaluation. San Francisco: Jossey-Bass.
Sönmez, V. (2008). Program geliştirmede öğretmen elkitabı. Ankara: Anı Yayıncılık.
Eğitim ve Öğretim Araştırmaları Dergisi
Journal of Research in Education and Teaching
Mayıs 2016 Cilt:5 Sayı:2 Makale No: 12 ISSN: 2146-9199
110
Sümer, N. (2000). Yapısal eşitlik modelleri: Temel kavramlar ve örnek uygulamalar. Türk Psikoloji Yazıları, 3 (6),
49-74.
Sürel, S. (2010). Pamukkale üniversitesinin farklı fakültelerinde görev yapan öğretim elemanlarının öğretme
stillerinin karşılaştırılması. NWSA-Education Sciences, 1C0196, 5, (3), 1226-1242.
Şen, H. Ş. & Erişen, Y. (2002). Öğretmen yetiştiren kurumlarda öğretim elemanlarının etkili öğretmenlik
özellikleri. Gazi Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 22 (1), 99-116.
Tezbaşaran, A. A. (1996). Likert tipi ölçek geliştirme kılavuzu. Ankara: Türk Psikoloji Derneği Yayınları.
Tombul, Y. (2008). Öğretim üyelerinin performansının değerlendirilmesine ilişkin öğretim üyesi ve öğrenci
görüşleri. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 56, 663-662.
Uzal, G., Erdem, A., Açıkgöz, F. & Eker, S. (2003). Öğretim elemanlarının mesleki ve teknik eğitimdeki özel
öğretim bilgisi yeterlikleri. Mevzuat Dergisi, 6 (72).
Özdemir, E. & Uzel, D. (2010). İlköğretim matematik öğretmen adaylarının öğretim elemanı özelliklerine yönelik
görüşlerinin incelenmesi. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 20, 122 – 152.

Thank you for copying data from http://www.arastirmax.com