You are here

TURKEY’S BLACK SEA VISION AND ITS DYNAMICS

Journal Name:

Publication Year:

DOI: 
http://dx.doi.org/10.12787/KARAM1272

Keywords (Original Language):

Abstract (2. Language): 
Following the decline of the Soviet Union, the Black Sea Region has increased in significance on the global agenda. Turkey, having historic ties and the longest coastline among littoral states in the region, has developed a regional discourse, as it has control of the Straits in the region in accordance with the Montreux Convention of 1936. It has started to pursue an active policy to create consciousness of regionalism in the region and to enhance cooperation among all littoral states in the fields of economy, politics, and security; and it has undertaken a leading role ininitiating various formations in the region, such as Black Sea Economic Cooperation (BSEC), the Black Sea Naval Cooperation Task Group (BLACKSEAFOR), and the Operation Black Sea Harmony (OBSH). While all these Turkish efforts in relation to the region have created some consciousness of regionalism, it has not been possible to regionalize the Black Sea Region thus far, for various reasons. These reasons can be summarized as follows: First of all, Turkish initiatives reflect the lack of regional conception, and in fact Turkey itself does not have a distinctive regional conception. On the other hand, the drivers of regionalism belong to various regional, political, and economic organizations, and they each have different priorities in their internal and external affairs. In other words, regionalism is mainly seen by littoral states in terms of cooperation with the West. Furthermore, Turkey has had to deal with its other security issues, such as terrorist threats, the Middle East context, etc. And lastly, Russia, as a historic rival of Turkey and a dominant power in the region, exists in almost all regional initiatives. The existence of Russia mostly leads to rivalry rather than the promotion of regional cooperation in the Black Sea Region. This study begins with a brief definitional discussion of the concept of regionalism. The second part of the study bounds the Black Sea Region with its history to provide the background to Turkish regionalism in the region. Then, Turkey’s Black Sea vision is discussed, including its initiatives and bilateral relations with Russia. The study mainly points out the shortcomings of the Black Sea with regard to regionalism and the limitations of Turkey’s regional initiatives, and seeks answers to the questions “what is Turkey’s Black Sea vision?” and “which dynamics affect that vision?”
Abstract (Original Language): 
Sovyetler Birliği’nin dağılması sonrasında Karadeniz Bölgesi’nin küresel gündemde önemi artmıştır. Bölgede tarihi bağlara ve kıyıdaş devletler arasında en uzun kıyı şeridine sahip olan Türkiye, 1936 Montrö Boğazlar Sözleşmesi uyarınca Boğazlar’ın kontrolüne sahip olarak bölgesel bir söylem geliştirmiştir. Türkiye, bölgede bölgeselleşme bilincini oluşturmak ve tüm kıyıdaş devletler arasında ekonomi, politika ve güvenlik alanlarında işbirliğini geliştirmek için aktif bir politika izlemeye başlamış ve bölgede Karadeniz Ekonomik İşbirliği Örgütü (KEİ), Karadeniz Donanma İşbirliği Görev Grubu (BLACKSEAFOR) ve Karadeniz Uyum Harekâtı (KUH) gibi çeşitli oluşumlar başlatarak lider rol üstlenmiştir. Türkiye’nin bu çabalarının bölgeselleşme bilinci oluşturmasına rağmen, Karadeniz Bölgesi’nin bölgeselleşmesi çeşitli nedenlerden dolayı bu zamana kadar mümkün olmamıştır. Bu nedenler şu şekilde özetlenebilir: İlk olarak, bu girişimler bölgesel bir anlayıştan yoksunluğu yansıtmaktadır ve aslında Türkiye’nin de kendine özgü bölgesel bir anlayışı yoktur. Bunun yanısıra, bölgeselleşmenin dinamikleri çeşitli bölgesel, siyasi ve ekonomik kuruluşlara mensuptur ve her biri iç ve dış ilişkilerinde farklı önceliklere sahiptir. Diğer bir ifadeyle, bölgeselleşme, kıyıdaş devletler tarafından daha çok Batı ile işbirliği olarak görülmüştür. Ayrıca Türkiye, terör tehditleri, Orta Doğu durumu gibi kendi güvenlik meseleleriyle ilgilenmek zorundadır. Ve son olarak, Türkiye’nin tarihi rakibi ve bölgede dominant güç olan Rusya, neredeyse tüm bölgesel girişimlerde mevcuttur. Rusya’nın varlığı, Karadeniz Bölgesi’nde bölgesel işbirliğini teşvik etmekten ziyade, çoğunlukla rekabete neden olmaktadır. Çalışma, bölgeselleşme kavramının kısa bir tanımlamasıyla başlamaktadır. Çalışmanın ikinci kısmı, bölgede Türk girişimlerine bir arka plan sağlamak adına Karadeniz Bölgesi’nin tarihi sınırlarını çizmektedir. Sonrasında, Türkiye’nin girişimleri ve Rusya ile ikili ilişkilerini kapsayan Türkiye’nin Karadeniz vizyonu tartışılmıştır. Çalışma, esasen, bölgeselleşme açısından Karadeniz’in eksik yönlerine ve Türkiye’nin bölgesel girişimlerinin sınırlarına dikkat çekmekte ve ‘’Türkiye’nin Karadeniz vizyonu nedir?’’ ve ‘’bu vizyonu etkileyen dinamikler nelerdir?’’ sorularına cevap aramaktadır.

REFERENCES

References: 

Aydın, M., 2004. Europe’s Next Shore: The Black Sea Region after EU Enlargement.
Occasional Paper, 53. Paris: European Union Institute for Security
Studies.
Aydın, M., 2005. Regional Cooperation in the Black Sea and the Role of Institutions.
Perceptions: Journal of International Affairs, Autumn, pp.57-83.
Aydın, M., 2012. Contending Agendas for the Black Sea Region: A Regional
Alternative. Demokratizatsiya, 20(1), pp.47-61.
Balcer, A., 2009. The Future of Turkish-Russian Relations: A Strategic Perspective.
Turkish Policy Quarterly, 8(1), pp.77-87.
Balcer, A., 2012. An Audit of Power: Turkey’s Leverage in the Post-Soviet Space.
EDAM Black Sea Discussion Paper Series, 3. Istanbul: Centre for
Economics and Foreign Policy Studies.
Baran, Z., 2008. Turkey and the Wider Black Sea Region. In: D. Hamilton and
G. Mangott, eds., The Wider Black Sea Region in the 21st Century: Strategic,
Economic and Energy Perspectives. Washington, DC: Center for
Transatlantic Relations, pp.87-101.
Behr, T., and Jokela, J., 2011. Regionalism and Global Governance: The Emerging
Agenda. Studies and Research, 85. Paris and Berlin: Notre Europe.
Börzel, T.A., 2011. Comparative Regionalism A New Research Agenda. KFG
Working Paper, 28. Berlin: FreieUniversität Berlin, FB Politik- und Sozialwissenschaften,
Otto-Suhr-InstitutfürPolitikwissenschaftKolleg-
Forschergruppe.
Çelikpala, M., 2010. Security in the Black Sea Region, Commission on the
Black Sea Policy Report, 2.
Davutoğlu, A., 2007. Stratejik Derinlik Türkiye’nin Uluslararası Konumu. İstanbul:
Küre Yayınları.
Erol, M. S., 2014. Ukrayna-Kırım Krizi ya da İkinci Yalta Süreci. Karadeniz
Araştırmaları, issue 41, pp.1-14
Fawcett, L., 2004. Regionalism in World Politics: Past and Present. International
Affairs, 80(3), pp.1-14.
Fawcett, L., 2012. The History and Concept of Regionalism.In: N. Krisch, A.
van Aaken, and M. Prost, eds., European Society of International Law
Conference Paper Series, 4.
Gochhayat, A., 2014. Regionalism and Sub-Regionalism: A Theoretical Framework
with Special Reference to India. AJPSIR: Academic Journals,
8(1), pp.10-26.
Hasgüler, M., and Uludağ, M. B., 2007. Uluslararası Örgütler. In: Bölgesel
Nitelikli Uluslararası Örgütler. İstanbul: Alfa Yayınları, pp.307-317 and
329-330.
Hajizada, M., (2012), Complex Regionalisation in the Wider Black Sea Area.
University of Leicester.Hettne, B., 1999. The New Regionalism and the Return of the Political. Paper
given at the 13th Nordic Political Association Meeting, Aalborg, 15-17
August, pp.1-14.
Heywood, A., 2011. Global Politics. London: Palgrave Macmillan.
Hill, F., and Taşpınar, Ö., 2006. Turkey and Russia: Axis of the Excluded?
Survival, 48(1), pp.81-92.
İrge, N. F., 2017. Karadeniz Havzası Jeopolitiğinde Güç Mücadelesinin Arka
Planı ve Bölgesel Güvenliğin Uluslararası Önemi. Marmara University
Journal of Political Science, 5, pp.79-92.
Karadeniz, B., 2007. Security and Stability Architecture in the Black Sea.
Perceptions: Journal of International Affairs, Winter, pp.95-117.
Kiniklioğlu, S., 2006.Turkey’s Black Sea Policy: Strategic Interplay at a Critical
Junction. In: R.D. Asmus, ed., Next Steps in Forging a Euroatlantic
Strategy for the Wider Black Sea. Washington, DC: The German Marshall
Fund of the United States, pp.55-64.
Manoli, P., 2011. Black Sea Regionalism in Perspective. CIESNeighbourhood
Policy Paper, 2.Istanbul: Centre for International and European Studies.
Mansfield, E.D., and Solingen, E., 2010. Regionalism .Annual Review of Political
Science, 13(1), pp.145-163.
Minchev, O., 2006. Major Interests and Strategies for the Black Sea Region:
Framework Analytical Review. Sofia: Institute for Regional and International
Studies.
Özarslan, B. B., 2012. Soğuk Savaş Sonrası Karadeniz’de Güvenlik Politikaları
ve Türk-Rus İlişkileri. Türk Dünyası İncelemeleri Dergisi, 12(1),
pp.135-166.
Özdamar, Ö., 2010., Security and Military Balance in the Black Sea Region,
Southeast European and Black Sea Studies, 10(3), pp.341-359.
Petriashvili, S., 2015. Where is the Black Sea Region in Turkey’s Foreign
Policy? Turkish Policy Quarterly, 14(3), pp.105–112.
Polat, D. Ş., 2017. NATO ve Rusya Federasyonu’nun Yeni Mücadele Alanı:
Karadeniz. Marmara University Journal of Political Science, 5, pp.51-66.
Söderbaum, F., 2003.Introduction. In: F. Söderbaum and T.M. Shaw, eds.,
Theories of New Regionalism. Houndmills, Basingstoke: Palgrave Macmillan,
pp.1-21.
Tanrısever, O.F., 2012. Turkey and Russia in the Black Sea Region: Dynamics
of Cooperation and Conflict. EDAM Black Sea Discussion Paper Series, 1.
Istanbul: Centre for Economics and Foreign Policy Studies.
Triantaphyllou, D., 2016. The Empty Shell of Black Sea Regionalism. UA:
Ukraine Analytica, 4(6), pp.5–11.
Tufekci, O., 2016. Bölgesel İşbirliklerinin Türk-Rus İlişkilerine Etkisi: Traceca
ve Avrasya Ekonomik Birliği Örnekleri (The Impact of Regional Cooperations:
TRACECA and Eurasian Economic Union Cases), TYB Akademi,
6, pp.159-172.Tufekci, O., 2017. The Foreign Policy of Modern Turkey: Power and the Ideology
of Eurasianism, London: I.B. Tauris.
Tuncel, T.K., 2016. Turkish Perspectives on the Wider Black Sea Region and
the South Caucasus. Paper presented at round table meeting between
Ankara-based Center for Eurasian Studies and Tehran-based Institute
for Political and International Studies (IPIS), 1 December, Ankara.
Tüysüzoğlu, G., 2014. Karadeniz Havzası'ndaki Çatışma Gerçekliğinin Güvenlikleştirme
Yaklaşımı Çerçevesinde Anlamlandırılması, Karadeniz
Araştırmaları, 41, pp.87-109.
Üstün, Ç., 2016. Russia–Turkey: From Honeymoon to Rivalry.A Return to the
Ghosts of the Past? Cicero Foundation Great Debate Paper, 16(4). Maastricht
and Paris: Cicero Foundation.
Yılmaz, S., 2007. Karadeniz’de Değişen Dengeler ve Türkiye. Karadeniz Araştırmaları,
15, pp.45-66.

Thank you for copying data from http://www.arastirmax.com