Buradasınız

Anasayfa » Content

KAMU POLİTİKASINDA SİVİL AKTÖRLER: TÜRK EĞİTİM SENDİKALARININ 4+4+4 EĞİTİM SİSTEMİNDEKİ ROLÜ

UNOFFICIAL ACTORS IN PUBLIC POLICY: THE ROLE OF TURKISH EDUCATION UNIONS IN 4+4+4 EDUCATION SYSTEM

Journal Name:

  • The Journal of Academic Social Science Studies

Publication Year:

  • 2015
DOI: 
http://dx.doi.org/10.9761/JASSS2762

Key Words:

Keywords (Original Language):

Author NameUniversity of AuthorFaculty of Author
Abstract (2. Language): 
Education is crucial in the development of individuals and in the construction of a country’s future. At this point, states can shape individuals with the educational contexts according to their development philosophies. Governments that govern the states consider the demands of their electors while formulating the education policies as in many other public policies. Thus, educational issues can be used for election propagandas, and can be shown as legal bases for ruling parties. In this context, especially in developing countries like Turkey, the conflict between ruling and opposition parties can be seen especially in educational aspects as well as in many others. Justice and Development Party (JDP) that has been in ruling position for around 12 years has made a serious change in education with the 4+4+4 system, and received harsh criticisms from the opposition. Even though there is not a direct connection between political parties and unions, it is known that they are organically connected. As the unions are non-governmental organizations (NGOs), they can reflect positive or negative ideas of people to ruling and opposition parties. Unions in Turkey that work in the educational areas try to affect the ruling party with their own ideology during the educational changing process. However, it is hard to say that this effect movement has a scientific base. In this paper firstly, structural reforms performed in the duration of compulsory education, especially in the last 20 years, will be discussed. Later on, the effects of unions in different countries on educational fields will be explained with various examples. Lastly, relations between ruling and opposition parties in terms of 4+4+4 system will be handled dealing with the biggest 3 unions in number of members in Turkey. In this context, ideas and the criticisms of selected unions about the changes in 4+4+4 system will be scrutinized through their published reports.
Bookmark/Search this post with
Abstract (Original Language): 
Eğitim, bireylerin yetişmesinde ülkenin geleceğinin inşasında oldukça önemlidir. Bu noktada devletler, kuruluş felsefelerine uygun eğitim içerikleriyle bireyleri şekillendirebilmektedir. Devletlerin yönetimindeki iktidarlar, diğer birçok kamu politikası alanında olduğu gibi eğitim politikalarında da kendi seçmenlerinin taleplerini göz önünde bulundurmaktadır. Devletlerin yönetimindeki iktidarlar, diğer birçok kamu politikası alanında olduğu gibi eğitim politikaların şekillendirilmesinde kendi seçmenlerinin taleplerini göz önünde bulundurmaktadırlar. Dolayısıyla, eğitim ile ilgili konular seçim propagandasında da kullanılabilmekte ve iktidara gelen siyasi partiler açısında meşruiyet kaynakları arasında yer alabilmektedir. Bu bağlamda, özellikle, Türkiye gibi gelişmekte olan ülkelerde iktidar-muhalefet çekişmesi birçok alanda olduğu gibi eğitim alanında da yaşanmaktadır. Türkiye’de yaklaşık 12 yıldır iktidarda bulunan Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP), 4+4+4 ile eğitimde ciddi bir değişikliğe gitmiş ve muhalefetten de oldukça ağır eleştiriler almıştır. Siyasi partiler ile sendikalar arasında doğrudan bir bağ bulunmasa da organik olarak bağlı oldukları bilinmektedir. Sendikalar, sivil toplum kuruluşu olması nedeniyle halkın birçok olumlu ya da olumsuz görüşünü iktidar ve muhalefet partilerine yansıtabilmektedir. Türkiye’de eğitim alanında faaliyet gösteren sendikalar, eğitim politikasında yapılan değişiklikler sürecinde, iktidarı kendi ideolojileri çerçevesinde etkileyeme çalışmaktadır. Ancak, söz konusu etkileme hareketinin bilimsel bir temele oturduğunu ifade etmek güçtür. Bu çalışmada ilk olarak, Türkiye’de özellikle son 20 yılda zorunlu eğitim süresinde gerçekleştirilen yapısal reformlara değinilecektir. Daha sonra, farklı ülkelerdeki sendikalarının eğitim alanına olan etkileri çeşitli örneklerle açıklanacaktır. Son olarak, üye sayısı bakımından Türkiye’de faaliyet gösteren en büyük üç eğitim sendikası ele alınarak 4+4+4 politikasında iktidar ve muhalefetle olan ilişkileri irdelenmeye çalışılacaktır. Bu bağlamda, seçilmiş sendikaların 4+4+4 değişikliğine ilişkin görüş ve eleştirileri, yayınladıkları raporlar üzerinden incelenecektir.
FULL TEXT (PDF): 
PDF icon arastirmax-kamu-politikasinda-sivil-aktorler-turk-egitim-sendikalarinin-444-egitim-sistemindeki-rolu.pdf
  • 1
447
457
  • Turkish

REFERENCES

References: 

Ağaoğulları, M. A. (1985). “La Boetie ve Siyasal Kulluk.” Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, 40, 1, 173-214.
Akgündüz, G. Ö. (2013). “Foucault’da İktidar ve Beden İlişkisi.” Akademik Bakış Dergisi. 38, 1-16.
Akın, U. ve Arslan, G. (2014). “İdeoloji ve eğitim: devlet-eğitim ilişkisine farklı bir bakış.” Trakya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 4, 1, 81-90.
Akşit, B., Şen, M., Coşkun, M. K. (2000). Modernleşme ve Eğitim: Ankara’daki Orta Öğretim Okullarındaki Öğrenci Profilleri. F. Atacan-F. Ercan (Derleyenler), Mübeccel Kıray için Yazılar (pp. 57-76). İstanbul: Bağlam Yayınları.
Althusser, L. (2002). İdeoloji ve Devletin İdeolojik Aygıtları. (Çev. M. Özışık, Y. Alp). İstanbul: İletişim Yayınları.
Anderson, J. E. (2014). Public Policymaking: An Introduction, (8th edition). Stamford: Cengage Learning.
Association of Teachers and Lectures (2014). Homepage-Who we are, http://www.atl.org.uk/about/who-we-are.asp, (Retrieved 04.11.2014).
Atay H. (2007). Yorumlayıcı analiz ve araştırma deseni hazırlama. Nitel araştırma neden nasıl niçin, Editörler: Atilla Yüksel, Burak Mil, Yasin Bilim, Detay Yayıncılık, Ankara, s. 73-84.
Babaoğlu, C. (2013). Kamu Politikası Sürecinde Sivil Toplum Kuruluşlarının Rolü. Yıldız, M ve Sobacı, Z. (Ed.), Kamu Politikası Kuram ve Uygulama (166-187). Ankara: Adres Yayınevi.
Birkland, T. A. (2005). An Introduction to the Policy Process: Theories, Concepts, And Models of Public Policy Making, (2nd edition). New York: M. E. Sharpe.
Brown, L. D, Khagram, S., Moore, M. H., Frumkin, P. (2000). Globalization, NGOs and multi-sectoral relations. Harvard University: The Hauser Center for Nonprofit Organizations and The Kennedy School of Government.
Coulson, A. J. (2010). “The Effects of Teachers Unions on American Education.” Cato Journal, Vol. 30, No.1, 155-170.
Çetin, H. (2001). “Devlet, İdeoloji ve Eğitim.” Cumhuriyet Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 25, 2, 201-211.
Demir Güneş, C. (2013). “Michel Foucault’da Söylem ve İktidar.” Kaygı Uludağ Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Felsefe Dergisi, 21, 55-69.
456
H. Serhan ÇALHAN & Onur KULAÇ & Mehmet TUĞRAL
Dinçer, M. (2003). “Eğitimin Toplumsal Değişme Sürecindeki Gücü.” Ege Eğitim Dergisi, 3, 1, 102-112.
Dye, T. R. (2008). Understanding Public Policy, (12th edition). Upper Saddle River, New Jersey: Prentice Hall.
Eğitim ve Bilim Emekçileri Sendikası. (2013). Eğitimde 4+4+4 Dayatması 1. Dönem Raporu, http://www.egitimsen.org.tr/ekler/a34cdb3e23b3bf8_ek.pdf, (Retrieved 04.11.2014).
Eğitimciler Birliği Sendikası (2013). 4+4+4 Eğitim Reformunu İzleme Raporu 2013, http://www.egitimbirsen.org.tr/ebs_files/files/yayinlarimiz/267-egitimbi..., (Retrieved 04.11.2014).
Eroğlu, T. (2013). Türkiye’de Kamu Politikası Oluşturulmasında Uluslararası Aktörlerin Rolü. Yıldız, M ve Sobacı, Z. (Ed.), Kamu Politikası Kuram ve Uygulama (pp. 130-147), Ankara: Adres Yayınevi.
Göksu, T. ve Bilgiç, V. K. (2003). “Baskı Grupları ve Karar Alma Mekanizmasına Etkileri.” Amme İdaresi Dergisi, 36, 2, 51-66.
Güneş, H. (2013). “Sendikalar Haklar ve Ülkemizde Kamu Görevlileri Sendikacılığının Gelişimi.” ÇSGB Çalışma Dünyası Dergisi, 1, 1, 62-79.
Howlett, M. and Ramesh, M. (1995). Policy Cycles and Policy Subsystems, Canada: Oxford University Press,
Kingdon, J. W. (1984). Agendas, Alternatives, and Public Policies, Michigan: Harper Collins.
Knoephel, P., Larrue, C., Varone, F., Hill, M. (2007). Public Policy Analysis. Bristol: The Policy Press.
Moses, E. (2011). Public Education Reform: How Teachers Unions are Using Schools as Political Tools, Master Thesis, Georgetown University, Washington, D.C.
Muriilo, M.V., Tommasi, M., Ronconi, L., Sanguinetti, J. (2002). The Economic Effects of Unions in Latin America: Teachers Unions and Education in Argentina, Latin American Research Network Paper, Yale University.
Özdel, G. (2012). “Foucault Bağlamında İktidarın Görünmezliği ve “Panoptikon” ile “İktidarın Gözü” Göstergeleri.” The Turkish Online Journal of Design, Art and Communication – TOJDAC, 2, 1. 22-29.
Öztürk, M. (2013). “Sendikal Demokrasinin Örgütlü Hareketler Açısından Önemi.” Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 18, 2, 269-285.
Parlak, İ. (2005). Kemalist İdeolojide Eğitim: Erken Cumhuriyet Dönemi Tarih ve Yurt Bilgisi Ders Kitapları Üzerine Bir İnceleme. Ankara: Turhan Kitabevi.
Peters, G. (1996). American Public Policy: Promise And Performance, (4th edition). Washington DC: CQ Press.
Resmi Gazete, 1739 sayılı Milli Eğitim Temel Kanunu, Kabul Tarihi: 14/06/1973, Yayınlanma Tarihi: 24/6/1973, Sayı: 14574.
Resmi Gazete, 6287 sayılı İlköğretim ve Eğitim Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun, Kabul Tarihi: 30/3/2012, Yayınlanma Tarihi: 11/04/2012, Sayı: 28261.
Sabatier, P.A. (2007). The Theories of the Policy Process, (2nd Edition), Boulder, Colorado: Westview Press.
Şen, A. (2013). “Osmanlı’dan Günümüze Eğitimde Modernleşme Çabaları.” Ekev Akademi Dergisi, 17, 57, 477-492.
Şentürk, İ. ve Turan, S. (2012). “Foucault’un İktidar Analizi Bağlamında Eğitim Yönetimine İlişkin Bir Değerlendirme.” Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 18, 2, 243-272.
Unofficial Actors in Public Policy: The Role of Turkish Education Unions in 4+4+4 Education System 457
Şimşek, U. (2012). “Küreselleşme Sürecinde Ulus-Devlet ve Yurttaşlık Eğitimi Üzerine Bir Tartışma.” The Journal of Academic Social Science Studies (JASSS), 5, 6, 479-491.
T.C. Devlet Personel Başkanlığı (2014). Sendika Üye Sayıları, www.dpb.gov.tr/F/Root/dosyalar/istatistikler/sendikal_istatistikler/1808..., (Retrieved 04.11.2014).
Tezcan, M. (1985). Eğitim sosyolojisi, (4. Baskı) Ankara: Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Yayınları.
Türk Dil Kurumu, http://www.tdk.gov.tr/index.php?option=com_gts&arama=gts&guid=TDK.GTS.54..., (Retrieved 04.11.2014).
Türkiye Eğitim ve Öğretim Bilim Hizmetleri Kolu Kamu Çalışanları Sendikası Genel Başkanı İsmail Koncuk Basın Açıklaması (2012), http://www.turkegitimsen.org.tr/haber_goster.php?haber_id=14237, (Retrieved 04.11.2014).
Yıldız, M. ve Sobacı, Z. (2013). Kamu politikası ve kamu politikası analizi: Genel bir çerçeve. Yıldız, M. & Sobacı, Z. (Ed.), Kamu politikası kuram ve uygulama (16-42). Ankara: Adres Yayınevi.

Thank you for copying data from http://www.arastirmax.com