Buradasınız

TASARIM EĞİTİMİNDE ERGONOMİ: ELEKTRİK SÜPÜRGESİ ÖRNEĞİ

ERGONOMICS IN DESIGN EDUCATION: VACUUM CLEANER AS AN EXAMPLE

Journal Name:

Publication Year:

Keywords (Original Language):

Abstract (2. Language): 
With the enactment of laws relating to consumer protection, the issues of user Within the interdisciplinary nature of the design process, ergonomics science supplies the necessary information relating to the interaction among the user, the product and the environment. Ergonomics being involved in both research and application is supported by input from other disciplines such as psychology, physiology, sociology ere. The respectively interdisciplinary natures of the design process and ergonomics makes the co-operation task much harder. The study of the natures of design and ergonomics along with the existing ergonomics data, have lead to the conclusion for the necessity of initiating the designer during the formal education process, on the methods of collecting data regarding user-product relationship, and the evaluation and integration of the data for user friendly design. It is not realistic to propose a prototype ergonomics training model, considering the existence of differing approaches among the institutions undertaking design education. However, the need is heavily emphasised for educating the design student on the product-user relationship, the nature of information required, the system and timing of integration of the information into the design process which would also contribute to the future development of designer-ergonomist collaboration. The 'Vacuum Cleaner' project, carried out within the ergonomics course at the Industrial Design Department of METU, has resulted in the development of user-friendly product through utilising ergonomic data gathering methods and the application of basic user testing techniques. The object of this student project is to demonstrate the research and application stages and the evolution of the final product within this process. The aim is to create the awareness on the student to analyse the problems not as foreseen by himself but how they are seen by the user. This approach in essence brings the student face to face with the objectivity of evaluating scientific data, rather then relyingsolely and completely on personal intuitions.
Abstract (Original Language): 
Tasarım problemlerinin ele almış biçimindeki farklı yorum ve yaklaşımlar gerek eğiticiler gerekse öğrenciler arasında çelişkiler uyandıran bir tartışma ortamı Resim l*de görüldüğü üzere tasarımın farklı tanımlan bulunmaktadır. Papanek'e (1971) göre herkes tasarımcıdır. Buna karşın Carey (1982) tasarım ediminin basit bir olay olmadığını, profesyonel tasarımcının varlığının bunun kanıtı olduğunu ileri sürmektedir. Farklı bir bakış açısı Hanks (1988) ve Michelson (1975) tarafından ileri sürülmüştür. Onlara göre iyi bir tasarım iyi çalışan bir ürünün geliştirilmesiyle oluşur. Jones (1988) ise tasarım sürecinin metodolojik değerleri üzerinde durmuştur. Cox (1991) 'çoğu insan, tasarımın büyük bir ilhamla tasarımcının kafasından sanki sihir gibi ansızın çıktığına inanır* diyerek, bu alanda genel olarak halkın bakış açısından tasarımcının nasıl göründüğünü özetlemiştir. Jones'a (1988) göre 'tasarım süreci, arzu edilen ürünün üretilmesi için gerekli tüm etkinliklerin temelini oluşturan birbiriyle ilişkili bir dizi etkinliktir'. Tüm bu farklı görüşler gözönünde bulundurulduğunda Wade (1975) ve Black'in (1975) düşüncelerini paylaşmamak zordur, ikisi de 'tasarım problemlerinin yeterince açık tanımlanamamış sorunlar' olduğuna inanırlar. 68 ODTÜ MFD 1993 ÇİĞDEM ERBUĞ, CEREN YOLAL, ALPER YURTSEVEN Resim 1. Tasarımın doğası. Tasarım sürecini tanımlamanın güçlüğü temelde tasarımın çok yönlü doğasından kaynaklanır. Bu nedenden ötürü, belirgin bir tasarım tanımına ulaşabilmek için öncelikle tasarım alanı belirginleştirilmelidir. Bu belirginleştirme de genelikle son ürüne göre yapılır. Tasarımcının, başarılı sonuçlara ulaşabilmek için önemli oranda bilgiye gereksinimi olduğu ve ergonomi, psikoloji, işletme, mühendislik gibi birçok farklı disiplinlerden gelen bilgileri kullanmaya istekli olduğu açıksa da, bu isteklilik kendini uygulama aşamasında göstermemektedir. Bu noktada ortaya çıkan soru bu eksikliğin yetersiz bilgilendirme sisteminden mi yoksa tasarımcı eğitiminden mi kaynaklandığıdır. Orta Doğu Teknik Üniversitesi Endüstri Ürünleri Tasarımı Bölümü'nün eğitim amacı, Grencilere endüstriyel tasarım alanında temel problem çözme yetilerinin kazandırılması ve estetik anlayışlarının geliştirilmesidir. Bölümde, teknoloji (fizik, üretim teknikleri, malzeme, vb.), sosyal bilimler (psikoloji, algılama, ekonomi, pazarlama, ergonomi, vb.) ve sanat (sanat tarihi, sanat felsefesi, teknoloji tarihi, fotoğraf, vb.) alanlarında dersler verilmektedir. Bu bölümün akademik kadrosu işlev, ergonomi, estetik, ekonomi ve üretimi, tasarımın ayrılmaz birer parçasy olarak algılamaktadır. Bu unsurlar dördüncü yıla kadar yapılan her projede farklı ağırlıklarda yer alırken, öğrencinin son yıl sunması beklenen mezuniyet projesinde tasarladığı ürün ya da sistem çerçevesinde tüm bu unsurları gözönünde bulundurması beklenir. Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere, bu bölümün amacı ergonomi alanında uzmanlar yetiştirmek değil, ergonomi kavramını tanıtarak sorumluluğu öğrencilere aşılamaktır. Bu bağlamda, teorik bilgilerin tasarım sürecine entegrasyonu konusunda, bölüm öğretim elemanları arasında her zaman süren bir tartışma ortamı bulunmaktadır. Öğrenciler teorik derslerde başarılı olmalarına karşın bu bilgilerin ürün tasarımına yansıması eksiktir. Örneğin, öğrenciler ürünün güvenliğini, estetiği kadar göz önünde bulundurmamaktadırlar.
FULL TEXT (PDF): 

REFERENCES

References: 

BENNETT, C. A. (1969) Adversaries and Protagonisls, Human Factors Society
Bulletin (12:8) 4.
BISHOP, E. W., et. al. (1966) Human Factors Interaction with Industrial Design,
Human Factors (8: 4) 279-289.
BLACK, M. (1975) The Designer and Manager Syndrome, The Uneasy Coalition:
Design in Corporate America, ed. T. F. Schutte, University of Pennsylvania
Press, Philedelphia, 41-57.
BRAUER, R. L. (1990) Safety and Health forEngineers, Van Nostrand Rcinhold,
New York.
CAREY, P. R-, et. al. (1982) An Analysis of Residential Table Accidents,
Proceedings of the Human Factors Society, 26th Annual Meeting,
Human Factors Society Inc., Santa Monica, CA, 512-514.
COX, S. (1991) The Use of User Requiremenls Analysis, in the Design of
Products: Designing for Everyone, Proceedings of the 11th Congress of
the International Ergonomics Association, ed. Y. Qucinncc and F.
Daniellou, Taylor and Francis, London, 1052-1054.
FRASER, T. M. (1976) Ergonomics: An Integral Part of Engineering, Proceedings
of the 6th Congress of the International Ergonomics Association,
The Human Factors Society Inc., Santa Monica, CA, 42-44.
GREENE, E. ed. (1972) Freeing Up the System: Academic Innovation in the South,
Regional Spotlight, Southern Regional Education Board (1) 103.
HANKS, K. et. al. (1978) Design Yourself William Kaufman Inc., California.
JONES, J. V. (1988) Engineering Design, Tab Books, Pennsylvania.
KESTİN, J. (1963) Reflections on the Teaching of Engineering at a University,
American Scientist, 437.
McCORMICK, E. J., et. al. (1983) Human Factors in Engineering and Design,
Chong Moh Offset, Singapore.
MICHELSON, W. (1975) Behavioural Research Methods in Environmental
Design, Doeden, Hutchinson and Ross Inc., Stroudsburg.
NIEDERJOHN, R. J., et. al. (1982) The Case for Project Oriented Courses with
'Educationally Useful' Student Design Projects, IEEE Transactions
on Education (E-25: 2) 65-70.
PAPANEK, V. (1971) Design for the Real World: Human Ecology and Social
Change, Pantheon Books, New York.
WADE, J. R. (1977) Architecture, Problems and Purposes, J. Wiley, New York.

Thank you for copying data from http://www.arastirmax.com