WALL PAINTINGS OF NECİP ÖZALP HOUSE IN GESİ
Journal Name:
- Orta Doğu Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesi Dergisi
Keywords (Original Language):
Author Name |
---|
Abstract (2. Language):
Central Anatolia is a land with a long history of wall paintings dating
back to the Roman period. Many sites in Cappadocia and central Anatolia
accommodate quite a number of spaces adorned with such paintings. They
are generally two-dimensional, descriptive and usually of religious content.
We also see wall paintings in the 18th and 19th century in large Ottoman
mansions in the same region, just like the ones in İstanbul. In this paper,
wall paintings of a room in a house in Gesi will be reported.
Gesi is a village in Central Anatolia, on the northeast part of the city of
Kayseri, which, in part, also has a Roman heritage. It is a sub-center in
the vicinity, with a population of over 1500, well known for its beautiful
surroundings and rich cultural background. Gesi is located within dense
vineyards and orchards, with bird towers (İmamoğlu, Korumaz and
İmamoğlu, 2005) and underground rock-hewn spaces (2). Its history goes
back at least to the Hittites, who ruled the Central Anatolia between 2800
and 800 BC. Like other villages nearby, Gesi accommodated various ethnic
and religious groups for centuries. Turks, Armenians and Greeks lived side
by side in the vicinity for centuries and shared a colorful and productive
social and cultural life. Churches are still standing near mosques, row
houses, street fountains and bridges.
The paintings examined here represent in a sense the continuation of a
long tradition that survived in that vicinity. Some wall paintings still exist
in volcanic-rock-hewn spaces in the region, near the village of Darsiyak
(Figure 1). They are from the middle ages and are quite similar to those
we come across in underground spaces in Cappadocia. After examining
the still life and landscape paintings of the walls of a house built in 1825
in Göreme (in Cappadocia), Renda (1985) pointed out that those paintings
were the products of a talented artist. Renda (1976) also examined wall
paintings and decorations on the timber wall panels of the “başoda” (major
room) of a house built in 1808 in Büyükbürüngüz (which is near Gesi). She
stated that these paintings also reflected a high level of understanding of art and were at an advanced level that we may come across only in such
cultural centers as Istanbul. The first author has also reported two- and
three-dimensional wall paintings employed in the harem section of a konak
in Darsiyak village, which is a few kilometers north of Gesi, as well as
many in the town of Kayseri (İmamoğlu, 2002).
Western-type paintings or paintings as “a new art form” representing
a three-dimensional world, came onto stage in the 18th century in the
late Ottoman period in Turkey. Arık and Renda, in their discussions of
Ottoman paintings, linked (the art of) miniature paintings of Ottomans
with the early wall paintings in buildings, and referred to the probable
influences of the western paintings mainly on Ottoman miniature artists
who might have passed through a transformation stage, and thereby have
moved from two-dimensional to three-dimensional representation (Arık,
1976; Renda, 1977). Accordingly, the walls of palaces and mansions in
the capital city were painted first by such European painters, who then
influenced the local artists. Others, also, support this opinion in Turkey.
For example, Orhan Pamuk, in his novel titled My Name is Red referred to
a fierce struggle between the conservative and novelty seeker miniature
painters in Istanbul approximately during the same period.
Miniature paintings and abstracted decorations have, of course, a long
history and were accepted by the Ottoman Muslim society. However,
due to the conservative interpretation of the Muslim religion, Ottomans,
after the Seljuk rule, somehow reduced or el,minated the representation of
human figures in paintings and most of the art forms except miniatures.
As a continuation of the same idea, the artists gradually were forced
or required to paint only flowers and still life, or various abstractions
of nature, which may be seen in palaces and some of the 16th and 17th
century buildings in many parts of the empire, as well as in Kayseri
(Eldem, 1984, 1982; Tomsu, 1950). For example, Güpgüpoğulları and
Zennecioğulları konaks in Kayseri had examples of such wall paintings
(İmamoğlu, 2006). Below, we examine the wall paintings of Necip Özalp
House in the village of Gesi, which was selected because it was the only
remaining one as discovered during a recent survey in the vicinity.
Bookmark/Search this post with
Abstract (Original Language):
Orta Anadolu’daki duvar resimleri Roma dönemine kadar gider. Kayseri
civarındaki Gesi köyü yakınlarındaki mağaraların çeper ve tavanları da,
tıpkı Ürgüp yöresinde görüldüğü gibi fresklerle süslenmiştir. Bunlar
çoğunlukla dini içerikli yapıtlardır ve perspektif kuralları kullanılmadan,
iki boyutlu olarak üretilmişlerdir. Orta Anadolu’da yaşanan mekanların bu
şekilde süslenmesi, şu veya bu şekilde günümüze kadar sürmüştür.
Onsekizinci yüzyılda, başta İstanbul olmak üzere, bazı kentlerimizin
saray ve konaklarının duvarlarında resimler görülmektedir. Bunlar
çoğunlukla, iki boyutlu bitkisel motifler, zaman zaman da manzara
resimleridir. Sözkonusu resimler Avrupa’dan gelen ressamlar, daha
sonra da onların yetiştirdiği veya onlardan esinlenen Osmanlı ressamları
tarafından üretilmiştir. İki boyutlu resim geleneğinin önemli bir türü olan
minyatür sanatı da o dönemde batı resminden etkilenmiş, minyatür yapan
sanatçıların bazıları bilişsel bir evreden geçtikten sonra, yeni oluşmakta
olan ressamlar grubuna katılmışlar ve üç boyutlu resimler yapmaya
başlamışlardır.
Bu makalede 19. yüzyıl sonu veya 20. yüzyıl başında Kayseri
yakınlarındaki Gesi köyünde inşa edilmiş bir evin başodasının
duvarlarında bulunan yedi resim incelenmektedir. Resimler, konu ve içerik olarak geniş bir yelpaze içinde yer alır. Bunlar yoğun kent içi
görünüşlerinden, kır görüntülerine; evlerden, cami ve kiliselere; dumanı
çıkan bir volkandan, deniz ve orman manzaralarına kadar çeşitli fiziki
çevreleri betimlerler. Bütün resimler, dışta köşelerinde bitki motifleri olan
dikdörtgen bir çerçeve, içte ise daha küçük boyutları olan elips veya daire
biçiminde ikinci bir çerçeve içine boyanmıştır. Resimlerin çoğu temel
perspektif kurallarına uyularak yapılmıştır. Bazıları zamanla solmuş,
kullanılan renklerin çoğu canlılığını kaybetmiştir.
Yapılan kimyasal analizler, resimlerin kireç suyuyla karıştırılan toprak
boyalarla üretildiğini göstermiştir. Bu analiz, adı geçen dönemde İç
Anadolu’da yapılan duvar resimlerinde kullanılan tekniklerden birine ışık
tuttuğu için önemlidir. Makalede sözkonusu resimlerin incelenmesinin
İç Anadolu süsleme sanatına ilişkin anlayışımıza yaptığı katkılar
tartışılmaktadır.
FULL TEXT (PDF):
- 2
91-102