İKİ FARKLI EĞİTİM DÜZEYİNDE BABA OLMA ALGISI

Anne çocuk ilişkisine ait çalışmalar çok sayıda olmasına ve uzun yıllardan beri yapılmasına karşın baba-çocuk ilişkisini araştıran çalışmalar 70 li yıllardan sonra artmıştır. (Lynn, 1974; Pilling ve Pringle, 1978) Günümüzde özellikle batılı toplumlarda aile yapısının değişmesi, daha çok sayıda kadının çalışmaya başlaması, ev ortamındaki görev ve sorumlulukların kadın ve erkekler tarafından paylaşılması, erkeklerin çocukların bakımında daha aktif rol almaya başlaması, eskiye oranla daha fazla sayıda boşanmış erkeğin çocuklarına bakma konusunda istekli olmaları gibi nedenler araştırmacıların ilgisini baba-çocuk ilişkisine yöneltmelerinde ve bu alandaki çalışmaların artmasında önemli bir rol oynamıştır. Bir başka deyişle geçmişteki babalık ya da iyi baba olma kavramlarının tanımlarındaki değişme araştırmacıları baba- çocuk ilişkisinin doğasını inceleme konusunda bir anlamda yönlendirmiştir. Ethonekis (1984) babaları ile ilgili olarak yapılan araştırmaların gruplanabileceğini söylemektedir. İlk başlardaki çalışmalar babasız çocukların gelişimleri ve babasız olmanın çocuk üzerindeki etkileri ile ilgilenmiştir. Daha sonrakiler ise baba-çocuk, ilişkisi üzerine yapılmıştır. 3. dönem çalışmaları ise aile içine odaklanmıştır. Son olarak da babanın rollerinin araştırılmış ve geleneksel olmayan rol dağılımı gösteren ailelerde babanın rolü incelenmiştir. Babalarla ilgili çok fazla sayıda çalışma yapılan ülkelerden biri olan ABD'de geçmişten günümüze babalık rolünün dört türde bir değişim gösterdiğini vurgulayan Pleck <1987) 18-19.yy.ın başlarına kadar babanın görevinin büyük ölçüde ahlaki öğretimi yapma ve ahlaki hataları düzeltmekten sorumlu olmak olduğunu belirtmektedir. 19. yy. boyaca annenin rolü derece derece ve tutarlı bir biçimde artarken babanın çocuk üzerindeki doğrudan etkisi azalmaya başladı. Endüstrileşme döneminin ortalarında baba ahlak öğretmeni olarak değil, ekmeği kazanan kişi olarak kabul edilmeye başlandı (Lamb, 1987). 1940-65 yıllan arasında babanın özellikle oğlu için cinsel model olma görevini üstlenmesine dikkat çekilmeye başlandı (Lamb, 1987). Bu yeni görüşte babanın çocuk eğitimine katılımı itekleniyordu ancak annelik ve babalık rolleri arasında kesin bir ayırım da söz konusuydu. 19701i yıllarda ki baba tipi ise doğuma katılan, bebeklik dönemindeyken de çoğunlukla ilgilenen, yalnızca oyun oynamakla yetinmeyip çocuğun bakımına da aktif olarak katılan oğluyla olduğu kadar, kızıyla da ilgilenen bir baba tipiydi (Pleck 987).