Tanpınar Literatürüne Bir Değerli Katkı: Şerif Eskin, Zaman ve Hafızanın Kıyısında: Tanpınar’ın Edebiyat, Estetik ve Düşünce Dünyasında Bergson Felsefesi, İstanbul: Dergâh Yayınları, 2014, 9789759955410, 231 s.

Ahmet Hamdi Tanpınar, kendisini, beşer(iyet)i, üzerinde yaşadığı toprağı ve en geniş mânâsında dünyayı anlamak, tanımak ve duymak isteyenler için (Tanpınar Türkçesi hakkında bir birikim, donanım ve zevk sahibi olmak kaydıyla) vazgeçilmez, tüketilmez bir menbadır. “Benim seviyemden aşağı olanlar beni okumuyorlar, benim seviyemdekiler ise Garbı okuyorlar” dese de Tanpınar, 1970’lerden, özellikle 2000’lerin başından bu yana çok zengin, çok rengîn, çok şey vaad eden bir kıta gibi keşfedildi. Ve kendi tabiriyle söyleyelim, O’na “her zaman bir zengin madene dönülür gibi dönülecektir.” Artık günden günde büyüyen, zenginleşen, bütün dijital imkânlara rağmen takibi imkânsızlaşan değilse bile zorlaşan bir Tanpınar külliyatı, bir Tanpınar edebiyatı, bir Tanpınar literatürü vardır. Tezler, kitaplar, makaleler, denemeler, hatıralar, belgeler… Bu literatürün ne kadarının, ne kadarlık bir ömrü olduğunu, şüphesiz ezelî ve ebedî bir ayıklayıcı, bir süzgeç ve bir filtre olan zaman tayin edecektir.