You are here

Home » Content

TÜRKİYE TÜRKÇESİNDE İSİM TAMLAMASINI OLUŞTURAN ÖĞELERİN SÖZ DİZİMSEL VE ANLAMSAL ÖZELLİKLERİ

THE SEMANTIC AND SYNTACTICAL CHARACTERISTICS OF THE ELEMENTS CONSTITUTING NOUN CLOSES IN TURKEY'S TURKISH

Journal Name:

  • Turkish Studies

Publication Year:

  • 2007
DOI: 
http://dx.doi.org/10.7827/TurkishStudies.221

Key Words:

Keywords (Original Language):

Author NameUniversity of AuthorFaculty of Author
Abstract (2. Language): 
The traditional approaches to the noun closes in the Turkey's Turkish must be revised. Because there is no corespondance between the stractures named as 'noun clauses' and the ınformations stated in the textbooks. There are two main findings as a result of the search: 1. The first element in the noun closes is not always 'complimentary' and tehe second is not always 'complimented'. 2. Not all the word groups that are made up of the nouns with the possesives declare possesive relations. In such word groups, there are also some stractures declaring similarities and characteristics.
Bookmark/Search this post with
Abstract (Original Language): 
Türkiye Türkçesindeki isim tamlamalarıyla ilgili geleneksel yaklaşımların gözden geçirilmesi gerekir. Çünkü "isim tamlaması" olarak değerlendirdiğimiz bazı yapılarla kitaplarda verilen bilgiler uyuşmamaktadır. Bu konudaki tespitlerimizi iki madde hâlinde özetleyebiliriz: 1.İsim tamlamalarında birinci öge daima "tamlayan"; ikinci öge de daima "tamlanan" değildir. 2.İyelik eki almış bir isim ögesiyle ilgi hâlindeki başka bir isim ögesinin oluşturduğu kelime gruplarının hepsi de iyelik bildirmemektedir. Bu kelime grupları içinde özellik ve benzerlik bildiren yapılar da bulunmaktadır.
FULL TEXT (PDF): 
PDF icon arastirmax-turkiye-turkcesinde-isim-tamlamasini-olusturan-ogelerin-soz-dizimsel-anlamsal-ozellikleri.pdf
  • 4
1135-1142
  • Turkish

REFERENCES

References: 

Abdullah Râmiz Paşa (1866), Emsile-i Türkiye, Hazırlayan: Emir İçhem İdben, TDK Yayınları 1999, Ankara.
ADALI, Oya (1979), Türkiye Türkçesindeki Biçimbirimler, TDK Yayınları, Ankara. AĞIRGÖL, Akif ve Cafer Özkan (1989), Kaynak Dilbilgisi, İstanbul. Ahmet Cevat (1926), Türkçe Sarf ü Nahv, Kütüphane-i Hilmi, İstanbul.
Ahmet Cevat (1931), Yeni Bir Gramer Metodu Hakkında Lâyiha, Birinci Cilt, Devlet Matbaası, İstanbul.
Ahmet Rasim (1306), Muhtasar Sarf-ı Türkî, Artin Asaduryan Matbaası, İstanbul. AKSAN, Doğan (2000), Her Yönüyle Dil, Genel Hatlarıyla Anlam Bilimi, C.II, TDK Yayınları, Ankara.
AKSAN, Doğan(1978), Anlambilimi ve Türk Anlambilimi, DTCF Yayınları, Ankara. ATABAY, Neşe, Sevgi Özel ve Ayfer Çam (1981), Türkiye Türkçesinin Söz Dizimi, TDK Yayınları, Ankara.
BANGUOĞLU, Tahsin (1940) Ana Hatlarile Türk Grameri, İstanbul. BANGUOĞLU, Tahsin (1986), Türkçenin Grameri, TDK Yayınları, Ankara.
BANGUOĞLU, Tahsin (2000), Türkçenin Grameri, TDK yayınları, Ankara.
BEDROS Zeki (1310), İlâveli Sarf-ı Osmânî, Artin Asaduryan Matbaası, İstanbul. DEMİR, Tufan (2004), Türkçe Dilbilgisi, Kurmay Yayınları, Ankara.
DENY, Jean (1947),
Türk
Dili Grameri, Osmanlı Lehçesi, (Çeviren: Ali Ulvi Elöve), MEB Yayınları, İstanbul.
EDİSKUN, Haydar (1988), Yeni Türk Dil Bilgisi, İnkılap Kitabevi, İstanbul.
EDİSKUN, Haydar ve Baha Dürder (1991), Örnek Dilbilgisi, Remzi Kitabevi, İstanbul.
ERCİLASUN, Ahmet Bican (1995), Türk Gramerinin Sorunları Toplantısı, TDK Yayınları, Ankara.
ERGİN, Muharrem (1983), Türk Dil Bilgisi, Boğaziçi Yayınları, İstanbul.
ERGİN, Muharrem (1998), Türk Dil Bilgisi, Bayrak Yayınları, İstanbul.
GENCAN, Tahir Nejat (1978), Dilbilgisi, (Lise I, II, II), Kanaat Yayınları, İstanbul.
GENCAN, Tahir Nejat (2001), Dilbilgisi, Ayraç Yayınları, Ankara.
Halit Ziya (1302), Kavâid-i Lisân-ı Türkî, Matbaa-yı Osmaniye, İstanbul.
Hasan Şefik (1307), Sarf-ı Türkî, Mahmud Bey Matbaası, Dersaadet.
HATİBOĞLU, Vecihe (1972), Türkçenin Sözdizimi, TDK Yayı4nları, Ankara.
HENGİRMEN, Mehmet (1995), Türkçe Dilbilgisi, Engin Yayınevi, Ankara.
İbrahim Nemci (1929), Türkçe Gramer, Kanaat Kütüpanesi, İstanbul. İbrahim Nemci (1933), Türkçe Gramer, Birinci Kısım, Kanaat Kütüphanesi, İstanbul. KAHRAMAN, Tahir (1996), Çağdaş Türkiye Türkçesinin Dilbilgisi, Ankara. KARAHAN, Leyla (1995), Türkçede Söz Dizimi, Akçağ Yayınları, Ankara.
KARAÖRS, M. Metin (1993), Türkçenin Söz Dizimi ve Cümle Tahlilleri, Erciyes Üni. Yay. Kayseri.
KAYA, Bilgegil (1984) Türkçe Dilbilgisi, Dergâh Yayınları, İstanbul.
KOÇ, Nurettin (1990), Yeni Dilbilgisi, İnkılâp Kitabevi, İstanbul.
KORKMAZ, Zeynep (1992), Gramer Terimleri Sözlüğü, TDK Yayınları, Ankara.
KÜKEY, Mazhar (1975), Türkçenin Sözdizimi, Kardeş Matbaası, Ankara.
MAYZEL, S. S. (1957), Türk Dilinde İzafet, Çeviren: Abdülkadir İnan, TDAY- Belleten-1958, Ankara.
Mehmet İhsan (1318), Hülâsâ-yi Lisân-ı Türkî, Artin Asaduryan Matbaası, Dersaadet. Mihrî (1304), Mutavvel Sarf-ı Osmânî, Matbaa-yı Nişân Berberyan, Dersaadet.
Mithat Sadullah (1910), Mükemmel Yeni Sarf ü Nahv-i Osmânî, İstanbul. Mithat Sadullah (1929), Yeni Türkçe Gramer Dersleri, Birinci Cilt, İstanbul. Necmettin Ahter (1930), Dil Bilgisi, Birinci Kitap, İstanbul.
ONAN, Necmettin Halil (1947), Dilbilgisi I, MEB Yayınları, İstanbul.
ÖZÇELİK, Sadettin ve Münir Erten (2005), Türkiye Türkçesi Dilbilgisi, Diyarbakır.
SAFA, Peyami (1942), Okul Grameri El Kitabı, Cumhuriyet Kitabevi, İstanbul.SANDER,
Midhat Sadullah (1938), Tatbikatlı Türkçe Gramer Dersleri, Kanaat Kitabevi, İstanbul.SANDER,
Midhat Sadullah (1963), Türkçe Dilbilgisi Dersleri (Lise İstanbul.
TDK, Türkçe Sözlük (2005), Türk Dil Kurumu Yayınları, Ankara.
ÜNAL, Recai (1995), "Türkiye Türkçesinde Ad Tamlamalarına Genel Bir Bakış, Gözlemler,
Açıklamalar, Sonuçlar" Türk Lehçeleri ve Edebiyatları, Haziran. VARDAR, Berke (1988), Açıklamalı Dilbilim Terimleri Sözlüğü, ABC Kitabevi, İstanbul. ZEYNELOV, Ferhat (1993), Türk Lehçelerinin Karşılaştırmalı Dilbilgisi, Çeviren: Yusuf Gedikli,Cem Yayınevi, İstanbul. ZÜLFİKAR, Hamza (1991), Terim Sorunları ve Terim Yapma Yolları, TDK Yayınları, Ankara. ZÜLFİKAR, Hamza (1995), "Takısız Ad Tamlaması Sorunu", Türk Dili, Sayı 523.

Thank you for copying data from http://www.arastirmax.com