XIII. Yüzyılda Eyyûbîler, Memlûkler ve Latin Doğu

Müslüman yöneticiler ve güney batı Asya halkları arasında, kendi aralarında yaşayan (protoemperyalist veya kâfir gibi betimlemeleri bulunan) Haçlılara karşı koyma ve onları defetme miti başlangıçtan beri mevcuttu. Fakat bu inanış ciddi âlimler tarafından uzunca bir süreden beri kabul görmemektedir. 1950’li yılların ortalarında Claude Cahen, Hamilton Gibb’in makaleler serisi, Haçlılara yönelik tutarlı politik ve ideolojik bir karşı çıkmayı, yükselen gücü ile Nureddin’in (1146–1174) ve ondan daha yoğun bir şekilde Salahaddin’in (1169–1193) tavırlarında görebileceğimizi ortaya koymaktadır. Haçlıların, Suriye-Filistin bölgesinde hüküm sürdükleri iki asrın tamamını kapsayan bir sürecin daha net bir tanımı, ilk defa Emanuel Sivan’ın L’Islam et la Croisade adlı mükemmel monografisinde yapıldı. Sivan da Haçlılardan önceki dönemde İslamî bilinç içinde Kudüs’ün kutsallığını daha az göstermiş ve ciddi zafiyet ortamından kaynaklanan yabancı tehdidine karşı mücadele etmek mecburiyetinde olan Suriye’nin Selçuklu emirlerinin ve son dönem Fatımîlerinin askerî gayretlerinin hakkını verememiştir.