Journal Name:
- İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Mecmuası
| Author Name | University of Author | Faculty of Author |
|---|---|---|
Bookmark/Search this post with
Abstract (Original Language):
Nişanlanmada ve evlenmede bazı özel ve çoğu kez sembolik şeylerin verilmesi geleneği Ius Gentium'a aittir ve çok eski zamanlara dayanmaktadır. Bu sembolik şeyler arasına çalışmamızın konusunu oluşturan arra sponsalicia (nişanlanmada pey akçesi) da girmektedir.
Kaynaklar, kısaca karşılıklı evlenme vaadi olarak tanımlanan nişanlanmanın ilk devirlerde karşılıklı stipulatio vasıtasıyla yapıldığım gösteriyordu. Nişanlı kadına sponsa, nişanlı erkeğe ise sponsus denmekteydi.
Sözkonusu nişanlanmada stipulationun tarafları kadının pater familias'ı ile erkeğin kendisi veya pater familias'ı olurdu ve kadının pater familias'ı erkeğin pater familias'ına veya kendisine kızını eş olarak vermeyi vaad ederdi (in matrimonium datum iri). Bunun karşılığında ise erkek veya pater familias'ı kadının pater familias'ına veya vasisine onu evine götürmeyi vaad ederdi (in matrimoni-um ductum iri). Nişanlanan kadın sui iuris ise, vasisinin auctoritas'ı ile taahhüt
altına girerdi. Aynı anda erkek sol elinin dördüncü parmağından anulus ferreus'u (demir yüzük) çıkararak kızın pannağına takmaktaydı. Nişanlı erkek ile nişanlı kızın babası veya vasisi (tutor'u) arasındaki sözveri böylece bir adminiculum aracılığıyla kuvvetlendirilmekteydi. Kızın dördüncü parmağına takılan bu
FULL TEXT (PDF):
- 1-2
369-388