Buradasınız

Anasayfa » Content

“DinleİzleAnlat” DİNLEME VE KONUŞMA YETERLİKLERİ ÖLÇEĞİNİN GELİŞTİRİLMESİ

THE DEVELOPMENT OF “ListenWatchTell” LISTENING AND SPEAKING COMPETENCY SCALE

Journal Name:

  • Eğitim Bilimleri Araştırmaları Dergisi (EBAD)

Publication Year:

  • 2014

Key Words:

Keywords (Original Language):

Author NameUniversity of Author
Abstract (2. Language): 
This study focuses on listening and speaking skills competency and an attempt has been made to develop a scale for identifying and measuring these two skills. The listening and speaking dimensions of the scale was prepared in a manner conforming to the taxonomy of the affective domain and the dimensions of listening comprehension and oral narration was prepared in a manner conforming to the taxonomy of the cognitive domain. The scale was prepared in the form of an observation form and it consists of a total of 50 statements, comprising of 11 statements regarding listening, 12 statements regarding speaking, 14 regarding listening comprehension, and 13 statements regarding oral narration. For the validity of the scale, the method of determining the content validity ratio based on expert opinions was utilized and for the reliability Pearson Correlation Coefficient among four different measurement was calculated.
Bookmark/Search this post with
Abstract (Original Language): 
Bu çalışma, dinleme ve konuşma becerinin tanımlanıp ölçülmesine yönelik bir ölçek geliştirme çalışmasıdır. Ölçeğin dinleme ve konuşma boyutları duyuşsal alan; dinlediğini anlama ve sözlü anlatım boyutları ise bilişsel alan taksonomisine uygun biçimde hazırlanmıştır. Gözlem formu biçiminde hazırlanan ölçek; dinlemeye ilişkin 11, konuşmaya ilişkin 12, dinlediğini anlamaya ilişkin 14 ve sözlü anlatıma ilişkin 13 olmak üzere toplam 50 yeterlik ifadesinden oluşmaktadır. Geçerlik için ve güvenirlik çalışmaları ölçeğin güvenilir veriler üretebileceğine işaret etmektedir. DinleİzleAnlat dinleme ve konuşma yeterlikleri ölçeğinin geliştirilmesi sürecinde geçerlik için uzman görüşlerine dayalı kapsam geçerlik oranı belirleme yöntemi tercih edilmiştir. 16 uzmanın görüşüne başvurularak gerçekleştirilen çalışma sonucunda KGO değerleri yüksek olan maddeler ölçeğe alınmıştır. Ölçeğin güvenirliği içinse, 52 kişilik bir 4. sınıf öğrenci grubunun performansı ölçek kullanılarak, dört farklı süreçte değerlendirilmiş ve değerlendirmeler arasındaki tutarlılığa ilişkin Pearson Korelasyon Katsayısı hesaplanmıştır. Korelasyon katsayıları tüm alt ölçekler için .001 düzeyinde anlamlı bulunmuştur.
FULL TEXT (PDF): 
PDF icon arastirmax-dinleizleanlat-dinleme-konusma-yeterlikleri-olceginin-gelistirilmesi.pdf
  • 4
418
432
  • Turkish

REFERENCES

References: 

Ağca, H. (2001). Sözlü ve Yazılı Anlatımda Türkçenin Kullanımı. Ankara: Atatürk Kültür Merkezi Başkanlığı
Yayınları.
Akyol, H. (2006). Türkçe Öğretim Yöntemleri. Ankara: Kök Yayıncılık.
Altunışık, R.. Coşkun, R.. Bayraktaroğlu, S. ve Yıldırım, E. (2005). Sosyal Bilimlerde Araştırma Yöntemleri SPSS
Uygulamalı. (4. basım). İstanbul: Sakarya Kitabevi.
Anderson, L. W. & Krathwohl, D. R. (eds.) (2001). A Taxonomy for Learning, Teaching and Assessing: A Revision
of Bloom's Taxonomy of Educational Objectives. New York: Longman.
Barker, L. L. (1971). Listening Behaviour. USA: Prentice Hall. Inc.
Eğitim ve Öğretim Araştırmaları Dergisi
Journal of Research in Education and Teaching
Kasım 2014 Cilt:3 Sayı: 4 Makale No: 39 ISSN: 2146-9199
431
Buzan, T. (2001). Aklını En İyi Şekilde Kullan. İstanbul: Arion Yayınevi.
Büyüköztürk, Ş. (2006). Sosyal Bilimler Için Veri Analizi El Kitabı. (6. basım). Ankara: Pegem A Yayıncılık.
Calp, M. (2005). Özel Öğretim Alanı Olarak Türkçe Öğretimi. Konya: Eğitim Kitabevi.
Demirel, Ö. (1999). İlköğretim Okullarında Türkçe Öğretimi. İstanbul: Milli Eğitim Basımevi.
Demirel, Ö. (2003). Türkçe Öğretimi. (5. basım). Ankara: Pegem A Yayıncılık.
Douglas, D. & Myers, R. (2000). Assessing the communication skills of veterinary students: Whose criteria? In A.
J. Kunnan (Ed.). Fairness and Validation in Language Assessment: Selected papers from the 19th Language
Testing Research Colloquium. Orlando. Florida (pp. 60-81). Cambridge. UK: Cambridge University Press.
Douglas, D. (1994). Quantity and Quality in Speaking Test Performance. Language Testing, 23(4), 479-486.
Göğüş, B. (1978). Orta Dereceli Okullarımızda Türkçe ve Yazın Öğretimi. Ankara: Gül Yayınevi.
Gündüz, O. (2007). Konuşma Eğitimi. (Editörler: Ahmet Akkılıç ve Hayati Akyol). İlköğretimde Türkçe Öğretimi.
Ankara: Pegem A Yayıncılık. (93-102).
Güneş, F. (2007). Türkçe Öğretimi ve Zihinsel Yapılandırma. Ankara: Nobel Yayınları.
Kavcar, C., F. Oğuzkan ve S. Sever. (1995). Türkçe Öğretimi. Ankara: Engin Yayınları.
Kratwohl, D. R., Bloom, B. S. and Masia, B. B.. (1964) Taxonomy of Educational Objectives. The Classification of
Educational Goals– Handbook II: Affective Domain. New York: McKay.
Meiron, B. ve Schick, L. (2000). Ratings, Raters and Test Performance: An Exploratory Study. Cambridge. UK:
Cambridge University Press.
Morreale, S. P., Rubin, R. B. & Jones, E. A. (Eds.). (1998). Speaking and Listening Competencies for College
Students. National Communication Association.
http://www.natcom.org/nca/files/ccLibraryFiles/FILENAME/000000000085/Col...
eved: 3 September 2006.
Onan, B. (2005). İlköğretim ikinci kademe Türkçe öğretiminde dil yapılarının anlama becerilerini
(okuma/dinleme) geliştirmedeki rolü. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Gazi Üniversitesi, Ankara.
Özbay, M. (2005). Sesle İlgili Kavramlar ve Konuşma. Milli Eğitim Dergisi, 168, 116-125.
Öztürk, S. Ç. (2002). Üniversite Öğrencilerinin Sözel Anlatım Becerileri”. Anadolu Üniversitesi Edebiyat Fakültesi
Dergisi, 1(3), 231 - 250.
Robertson, A.K. (2008). Etkili Dinleme (çev. E. Sabri Yarmalı). (1. basım). İstanbul: Hayat Yayınları.
Sallabaş, M. E. (2011). Aktif öğrenme yönteminin ilköğretim ikinci kademe öğrencilerinin konuşma becerilerine
etkisi. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Gazi Üniversitesi, Ankara.
Sargın, M. (2006). İlköğretim öğrencilerinin konuşma becerilerinin değerlendirilmesi - Muğla ili örneğinde.
Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Muğla Üniversitesi, Muğla.
Sever, S. (2004). Türkçe Öğretimi ve Tam Öğrenme. (4. Baskı). Ankara: Anı Yayıncılık.
Eğitim ve Öğretim Araştırmaları Dergisi
Journal of Research in Education and Teaching
Kasım 2014 Cilt:3 Sayı: 4 Makale No: 39 ISSN: 2146-9199
432
Sönmez, V. (1995). Program Geliştirmede Öğretmen El Kitabı. Ankara: Anı Yayıncılık.
Şahin, A. ve Aydın, G. (2009). İlköğretim 6. Sınıf öğrencilerinin Türkçe Dersi Dinleme Becerisi Farkındalıklarının
Belirlenmesine Yönelik Bir Anket Geliştirme. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 2(9) 454 – 464.
Temur, T. (2001). Dinleme Becerisi. Konu Alanı Ders Kitabı İnceleme Kılavuzu 1-8. (Editör: Ayşegül Ataman).
Ankara: Nobel Yayınları.
Uluğ, F. (1996). Okulda Başarı. İstanbul: Remzi Kitabevi.
Ulusoy, M. (2010). Assessing the Listening Ability Levels of İnternet Radio Programs, The New Educational
Review, 20 (1). 306–324.
Ulusoy, M. ve Çetinkaya, Ç. (2012). Cümle Doğrulama Tekniğinin Okuma ve Dinlemenin Ölçülmesinde
Kullanılması, Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 43: 460-471.
Yalçın, A. (2002). Türkçe Öğretim Yöntemleri Yeni Yaklaşımlar. Ankara: Akçağ Yayınları.
Yangın, B. (1999). Dinlediğini anlama becerisini geliştirmede elves yönteminin etkililiği. Yayımlanmamış Doktora
Tezi, Hacettepe Üniversitesi, Ankara.
Yıldız, D. Ç. ve Yavuz, M. (2012). Etkili Konuşma Ölçeği: Bir Ölçek Geliştirme Çalışması, Turkish Studies –
International Periodical Fort he Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 7/2. 319-334.
Yılmaz, Z. A.(2007). Sınıf Öğretmenlerine Türkçe Öğretimi. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.

Thank you for copying data from http://www.arastirmax.com