Buradasınız

TÜRKİYE ÇAMLARI VE BUNLARIN COĞRAFÎ YAYILIŞLARI ÜZERİNDE ARAŞTIRMALAR

UNTERSUCHUNGEN ÜBER DIE GEOGRAPHISCE VERBREITUNG DER TÜRKISCHEN KIEFERNARTEN

Journal Name:

Publication Year:

Author NameFaculty of Author
Abstract (2. Language): 
Die Verbreitungsgebiet e der Aleppokiefer (Pinus halepensis Mili.) deren natürliches Vorkommen in der Türkei im Jahre 1952 zum ersten Mal von mir festgestellt wurde, sind viel kleiner im Vergleich mit denen der anderen einheimischen Kieferarten wie Waldkiefer (Pinus silvestris L.), Schwarzkiefer (Pinus nigra Arn. var. pallasiana Schveid.), Bruttische Kiefer (Pinus brutia Henry.) und Pinie (Pinus pinea L.) (17). Bis 1972 waren von dieser Kiefer nur zwei kleine Areal bzw. Verbreitungsinseln in Südanatolien, die zwischen Seyhan und Ceyhan Flüsse vorkommen, bekannt. Ein lokaler, neuer Fundort, der in Südwestanatolien in der Umgebung von Golf Güvercinlik an der Aegaischen Küste zwischen Milas-Bodrum liegt, wurde 1972 festgestellt (Karte: 1). Die betref-fende Kiefer kommt auch an diesem Standort mit Pinus brutia gemeinsam vor.
Abstract (Original Language): 
Mediterran rejyonunun karakteristik ağaçlarından birisi olan ve bilhassa Batı Akdeniz memleketlerinin kıyı bölgelerinde geniş alanları içerisine alan ormanlar kuran Halep Çamı (Pinus halepensis Mili.) bugüne kadarki araştırma ve tesbitlerimize göre Türkiye'de de doğa, lolarak yetişmektedir (17). Bu çam türü her ne kadar ismini Halep şehrinden almış ise de Doğu Akdeniz kıyılarında, dolayısiyle Türkiye'de batıda olduğu kadar geniş alanlar kaplayan meşcere ve ormanlar halinde bulunmaz. Nitekim Türkiye'de Güney ve Güneybatı Anadolu'da Kızılçam ormanları içerisinde ve onlara karışmış olarak birkaç adacık halinde görülür. Ekolojik istekleri bakımından en kanaatkar ağaçlardan birisi olan Halep çamının Doğu Akdeniz'de, Anadolu dışındaki bulunuş yerleri İsrail, Ürdün ile Güney Lübnan'dır. ZOHARY'nin verdiği bilgiye göre (40) buralardaki çam ormanları maki bitkileri ile çok çeşitli birlikler meydana getirmekte, fakat hiçbir yerde saf ormanlar kurama-maktadır. Bunların altlarında makinin yapraklı ağaç ve ağaçcıtiarı mükemmel bir şekilde gelişmekte ve gençleşmektedir. Bunun aksi ise görülemez. Yine ZOHARY'ye göre bugünki birçok lokal orman artıklarının mazide çok daha geniş alanlara sahip olduğunu ortaya koymaktadır. Bu ormanların yok oluşu yalnız yapacak ve yakacak odun elde etmek için yapılan kesimler sonucu değil, tarım arazisi kazanmak maksadiyle yürütülen açmalardır.
147-160

REFERENCES

References: 

1. ACATAY, A. (1956) -
Ehramî Karaçam (Pinus nigra var. pyramidata) Orman Fakültesi dergisi, Cilt VI, Sayı 2, İstanbul.
2.
BEISSNER-FITSCHEN
, (1930) - Handbuch der Nadelholzkunde 3 Auflaee Berlin, Paul Parey. ' ulltt8C»
3.
BERNHARD
, R. (1930-31) - Zur Verbreitung d. Pinie in Kleinasien II. Mit D.D.G.
4.
BERNHARD
, R. (1931) - Die Kiefern Kleinsasiens. Mitt. D.D.G. 8 Abb.
5.
BERNHARD
, R. (1929-31) - Das Vorkommen der Pinie in Kleinasien. Mit &
6.
BİRAND
, H. (1936) - Büyükada'nın Yeşil Örtüsü, Türkiye Nebatat Müsvetteleri Serisi No. 1.
7.
BİRAND
, H. (1952) - Türkiye Bitkileri, Ankara.
8. BOISSIER, E. (1882) - Flora Orientalis Vol. V.
9. CZECZOTT, H. (1937) - The distribution of some species in Nordhern Minor and the problem of Pontlde. Mitt. Königl. Natur wiss. Ins. in Sofia; -X., pp. 43-68.
10. CZECZOTT H. (1938-39) - A Contrubition to the Knowledge of the Fioril and Vegetation of Turkey. Dahlem bei Berlin.
11.
ÇÖLAŞAN
, Ü.N. (1960) - Türkiye İklimi. Ankara.
12. DAVIS, P.H. (1951) - The Taurus revisited 1949. The Journal of the Royal Horticultural Society. Vol. LXXVI - Part 2.
13. DESLONGCHAMPS - LOISELEUR (1839) - Die Zeder von Libanon, ihre I Naturgeschihte und ihre Benutzung. Algem. Forst. u. - Jagdztg. (Behlen; I Annales de l'Agriculture française). V
14. ELİÇİN, G. (1971) - Türkiye Sarıçam (Pinus silvestris L.riannda Morfoge-netik Araştırmalar. Orman Fak. Yayınları, No: 180.
15.
FIRAT
, F. (1942) - Fıstık Çamı ormanlarımızda meyva ve odun verimi bakımından araştırmalar ve bu ormanların amenejman esasları. Hüsnü Tabiat Matbaası.
16.
HANDEL-MAZETT
I (1909) - Ergebnisse einer Botanischer Reise İn das Pontische Randgebirge im Sandschak Trapezunt. Ann. D.k.k. Naturwte. Hofmus. Wien, XXIII.
17.
KAYACIK
, H. (1954) - Türkiye Çamları ve Bunların coğrafi yayılışları üzerinde araştırmalar. Orman Fak. Derg. Cilt IV, Sayı 1-2, İstanbul.
18.
KAYACIK
, H. (1957) - Gemlik Körfezi Kıyılarındaki Fıstıkçamı Meşçereieri ve bunlar üzerinde Müşahedeler. Orman Fakültesi Dergisi, Seri A, Cilt VH. -Sayı l.
19.
KAYACIK
, H. (1963) - Türkiye Çamları ve bunların coğrafi yayılışları üzerinde araştırmalar. Orman Fakültesi Dergisi, Seri A, Cilt VTII, Sayı 1.
20.
KRAUSE
, K. (1936) - Türkiye Gymnospermleri, Ankara (Çev.: S. Fehmi).
21.
KRAUSE
, K. jınd E. ZEDERBAUER (1926) - Über die Verbreit. d. Pinie in \ Kleinasien. Mitt. D.D.G.
22.
KRAUSE
, K. und E. ZEDERBAUER (1928) - Gehölze in Kleinasien. Natur-wiss. 16.
23.
KRAUSE
, K. und E. ZEDERBAUER (1929-30) - Die in d. Türkei vorkommend Bâume und Straucher, Fed. Rep. 27-28.
24. MARKGRAF, F. (1928) - Plantae Anatolicae Nowackianae. Notizbl. Bot. Gart. Mus-Berlin-Dahlem, Nr. 94.
25.
MATTFELD
, J. (1929) - Die Pflanzengeographische Stellung Ost-Thrakiens. . Vorhandlungen des Botanischen Vereins der Provinz Brandenburg.
26.
OKSAL
, E.M. (1943) - Orman ve Park Ağaçlarımız. Cilt 1, İstanbul.
27.
RIKLI
, M. (1926) - Pinus pinea L. Die Pflanzen Areale, K. 9.
28.
RIKLI
, M. (1943) - Das Pflanzenkleid der Mittelmeerlândern. Bern.
29. SCHWARZ,
O
. (1936) - Die Vegetationsverh. V/ostanatoliens., Engler Bot.-? Jb. 67, s. 297-436.
30.
SELİK
, M. (1963) - Kızılcam (Pinus brutia Ten.)'ın Botanik özellikleri üzerinde araştırmalar ve bunların Halep Çamı (Pinus halepensis Mili.) vasıf- ' lan ile mukayesesi. Or. Genel Md. lüğü Yay. No: 353, İstanbul.
31.
SIEHE
, W. (1911) - Die Forstbâume lângs der Anatolischen und Bagdadbahn. , I. Die Nadelhölzer. D.D.G. s. 299-305.
32.
SIEHE
, W. (1897) - Die Nadelhölzer des cilic. Taurus. Gartenfl. 45.
33.
SIEHE
, W. (1915) - Der weztl. Antitaurus. Mitt. D.D.G. s. 263-268.
34.
SIEHE
, W. (1915) - Das vulkanische Innen - Kleinasien. Mitt. D.D.G. II, s. 187-194.
35.
SIEHE
, W. (1923) - Bemerkenswerte Einzelbâume bei Mersina. Mitt. D.D.G. s. 229.
36.
SIEHE
, W. (1924) - Bâume und Holzart. Strâucher Ciliciens nebst Angabe d. Höhenlagen, in denen sie Vorkommen. Mitt. D.D.G. s. 187-194.
37.
SIEHE
, W. (1929) - Dendrolog. Wanderungen in Cilicien. Mitt. D.D.G. s. 152-157 und 262-265.
38.
TCHIATCHEFF
, A. (1860) - Asie Mineure, Paris.
39.
Türkiy
e Jeoloji Haritası, M.T.A. Ankara.
40. ZOHARY, M. (1973) - Geobotanical Foundations of the Middle East. Gustav Fischer Verlag Stuttgart.

Thank you for copying data from http://www.arastirmax.com