KIPÇAK TÜRKÇESİ BİBLİYOGRAFYASI.

Kıpçakça, 11. yüz yıldan sonra Karadeniz'in kuzeyinde geniş bir sahada yaşayan ve Arap kaynaklarına göre Kıpçak, Avrupa kaynaklarına göre de Kuman diye anılan Türk toplumlarının konuştuğu dile verilen isimdir. Dinyeper ırmağından Volga'nın doğusuna kadar olan alana, XI-XV. yüz yıllar arasında yaşayan Arap ve İranlı müelliflerin Deşt-i Kıpçak dediğini biliyoruz. Aynı saha için Rus kaynaklan "Polovets", Bizans kronikleri ise "Koman" kavim adım kullanmışlardır. (Caferoğlu 1984: 150) Bu isimlerin, bu Türk boylarının san saçlı olmalarından dolayı kendilerine yakışünldığı kabul edilir. (Caferoğlu 1984: 156) Esasen Kumanlar Kara-Hıtaylann baskısı sonucunda batıya doğru göç etmişler ve Karadeniz'in kuzeyini işgal ederek Doğu Avrupa'ya gelmişlerdir. (Toparh 1992:3) Bu Türk toplumlarından zamanımıza kadar gelen bir çok yazma eser mevcuttur. Türk dilinin tarihî gelişme çizgisi içinde Batı grubunun kuzey kanadım temsil eden Kıpçak Türkçesinin en önemli eserleri kendi sahasının dışında kaleme dınmışlardır. Farklı sebeplerle Mısır coğrafyasında da karşımıza çıkan bu Türk unsurlarından kalan malzeme yazıldıklan alanlara göre; Karadenizin kuzeyindeki bozkırlarda yazılanlar Kumanca, Mısır ve civanndakiler ise Kıpçakça olarak a<Uandırılmıştır. Hatta güneydeki malzeme Memlûk Kıpçakçası ve Ermeni Kıpçakçası olarak iki başlık altında da incelenmiştir. (Karamanhoğlu 1989: XV)