You are here

Home » Content

Affetmenin Yordayıcısı Olarak Duygusal Zekâ

Trait Emotional Intelligence as Predictor of Forgiveness

Journal Name:

  • Marmara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Dergisi

Publication Year:

  • 2018
DOI: 
10.15285/maruaebd.270253

Key Words:

Keywords (Original Language):

Author NameUniversity of AuthorFaculty of Author
Abstract (2. Language): 
In this study, the predictive role of trait emotional intelligence on forgiveness level of university students was examined. Participants consisted of 201 female and 107 male, totally 308 university students who studied at different faculties of Dokuz Eylul University. The data was collected with Heartland Forgiveness Scale, Trait Emotional Intelligence Questionnaire-Short Form and personal information form prepared by the researcher. In data analysis Pearson product moment correlation coefficient and multiple linear regression analysis techniques were used. According to findings, there were statistically significant and positive relationships between forgiveness levels and trait emotional intelligence of university students. Well-being, self-control, emotionality and sociability sub-dimensions of trait emotional intelligence accounted for 27% of change in forgiveness. While well-being and self-control significantly predicted forgiveness level of university students, emotionality and sociability didn’t have a statistically significant effect on forgiveness levels of university students. Obtained findings were discussed in the light of related literature and suggestions were offered.
Bookmark/Search this post with
Abstract (Original Language): 
Bu çalışmada duygusal zekâ özelliğinin üniversite öğrencilerinin affetme düzeyi üzerindeki yordayıcı rolü incelenmiştir. Araştırmanın katılımcılarını Dokuz Eylül Üniversitesi’nin çeşitli fakültelerinde okumakta olan 201’i kadın, 107’si erkek olmak üzere toplam 308 üniversite öğrencisi oluşturmuştur. Veriler Heartland Affetme Ölçeği, Duygusal Zeka Özelliği Ölçeği Kısa Formu ve araştırmacı tarafından hazırlanan kişisel bilgi formu aracılığıyla online olarak toplanmıştır. Verilerin analizinde pearson momentler çarpımı korelasyon katsayısı ve çoklu doğrusal regresyon analizi teknikleri kullanılmıştır. Bulgulara göre, üniversite öğrencilerinin affetme düzeyi ile duygusal zekâ özelliği arasında istatistiksel olarak anlamlı düzeyde ve pozitif yönde ilişki vardır. Duygusal zekâ özelliğinin iyi oluş, öz kontrol, duygusallık ve sosyallik alt boyutları birlikte üniversite öğrencilerinin affetme düzeyindeki değişimin %27’sini açıklamaktadır. İyi oluş ve öz kontrol üniversite öğrencilerinin affetme düzeyini istatistiksel anlamlı olarak yordarken; duygusallık ve sosyallik üniversite öğrencilerinin affetme düzeyi üzerinde istatistiksel olarak anlamlı bir etkiye sahip değildir. Elde edilen bulgular ilgili literatür ışığında tartışılarak gelecek araştırmalar için öneriler sunulmuştur.
FULL TEXT (PDF): 
PDF icon arastirmax-affetmenin-yordayicisi-olarak-duygusal-zeka.pdf
  • 47
23
37
  • Turkish

REFERENCES

References: 

Allemand, M., Amberg, I.,Zimprich, D.ve Fincham, F. D. (2007). The role of trait forgiveness and relationshıp
satisfaction in episodic forgiveness. Journal of Social and Clinical Psychology, 26 (2), 199-217.
Armstrong, A. R., Galligan, R. F., ve Critchley, C. R. (2011). Emotional ıntelligence and psychological
resilience to negative life events. Personality and Individual Differences, 51(3), 331-336.
Arslan, M., Mert , H. Ş. ve Yıldız, M. (2016). Narsistik kişilik ile affedicilik arasındaki ilişkinin incelenmesi.
2. Uluslararası Çin’den Adriyatik’e Sosyal Bilimler Kongresi Bildiri Özet Kitapçığı (s. 147-153), 5-7
Mayıs 2016, Payas/ HATAY.
Asıcı, E. ve Uygur, S. (2017). Duygusal öz-yeterlik ve affetmenin algılanan stres düzeyini yordayıcı rolü.
Uluslararası İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 6 (3), 1353-1375.
Aslan, Ş. (2008). Duygusal zekâ, bireylerarası çatışmayı çözümleme yöntemleriyle ilişkili midir? schutte’nın
duygusal zekâ ölçeğinin geçerlilik ve güvenilirlik çalışması. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi
ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 13(3), 179-200.
Avery, C. M. (2008). The relationship between self-forgiveness and health: mediating variables and
ımplications for well-being. (Unpublished doctoral dissertation). University of Hartford, Institute
of Professional Psychology.
Barber, L.,Maltby, J. ve Macaskill, A. (2005). Angry memories and thoughts of revenge: the relationship
between forgiveness and anger rumination. Personality and Individual Differences, 39, 253-262.
Baumeister, R. F., Vohs, K. D. ve Tice, D. M. (2007). The strength model of self-control. Current Directions
in Psychological Science, 16(6), 351-355.
Bono, G.,McCullough, M. E. ve Root, L. M. (2007). Forgiveness, feeling connected to others, and well-being:
two longitudinal studies. Personality and Social Psychology Bulletin, 34, 182 – 195.
Brose, L. A.,Rye, M. S.,Lutz-Zois, C. ve Ross, S. R. (2005). Forgiveness and personality traits. Personality and
Individual Differences, 39, 35-46.
Burnette, J.L., Davisson, E. K., Finkel, E. J., Tongeren D. R. V. , Hui, C. M ve Hoyle R. H. (2014). Self-control
and forgiveness: a meta-analytic review. Social Psychological and Personality Science, 5(4), 443-450,
doi: 10.1177/1948550613502991.
Bugay, A. ve Demir, A. (2010). A Turkish version of heartland forgiveness scale. Procedia Social and
Behavioral Sciences, 5, 1927-1931.
Büyüköztürk, Ş.,Kılıç Çakmak, E.,Akgün, Ö. E.,Karadeniz, Ş. ve Demirel, F. (2012). Bilimsel araştırma
yöntemleri (7. Baskı). Ankara: Pegem Akademi.
Can, A. (2014). SPSS ile bilimsel araştırma sürecinde veri analizi (3. Baskı) Ankara: Pegem Akademi.
Coulson, N. (2016). Psikologlar için çevrimiçi araştırma yöntemleri. (Çev Edt. Derya Hasta). Ankara: Nobel
Akademik Yayıncılık
Çokluk, Ö., Şekercioğlu, G., ve Büyüköztürk, Ş. (2012). Sosyal bilimler için çok değişkenli SPSS ve LISREL
uygulamaları (2. Baskı). Ankara: Pegem Akademi.
Deniz, M.E., Özer, E. ve Işık, E. (2013). Duygusal zekâ özelliği ölçeği-kısa formu: Geçerlik ve güvenirlik
çalışması. Eğitim ve Bilim, 38 (169), 407-419.
Deniz, M. E. ve Yılmaz, E. (2006). Üniversite öğrencilerinin duygusal zeka ve stresle başa çıkma stilleri
arasındaki ilişkinin incelenmesi. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi, 3 (25), 17-26.
Dicle, A. N. (2006). Üniversite öğrencilerinin sosyal beceri düzeylerinin duygusal zeka düzeyleri ve bazı
kişisel özelliklerine göre incelenmesi. (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Ondokuz Mayıs
Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Samsun.
35
Affetmenin Yordayıcısı Olarak Duygusal Zekâ
Eaton, J.,Struthers, C. W.,Shomrony, A. ve Santelli, G. (2007). When apologies fail: The moderating effect
of ımplicit and explicit self-esteem on apology and forgiveness. Self and Identity, 6 (2-3), 209-222.
Enright, R. D.,Gassin, E.A. ve Wu, C. (1992). Forgiveness: A developmental view. Journal of Moral Education,
21, 99-114.
Enright, R. D. ve The Human Development Study Group (1996). Counseling within the forgiveness triad: on
forgiving, receiving forgiveness and self – forgiveness. Counseling and Values, 40, 107-126.
Entezar, R. K., Othman, N., Kosnin, A. B. M., ve Panah, A. G. (2011). Relation between emotional ıntelligence
and forgiveness with marital satisfaction. International Journal of Fundamental Psychology and
Social Sciences, 1, 21-25.
Goldman, D. B., ve Wade, N. G. (2012). Comparison of forgiveness and anger-reduction group treatments:
a randomized controlled trial. Psychotherapy Research, 22(5), 604-620.
Güriş, S. ve Astar, M. (2014). Bilimsel araştırmalarda SPSS ile istatistik. İstanbul: Der Yayınlar
Hargrave, T. D. ve Sells, J. N. (1997). The development of a forgiveness scale. Journal of Marital and Family
Therapy, 23 (1), 41-62.
Hill, E. W. (2001). Understanding forgiveness as discovery: Implications for marital and family therapy.
Contemporary Family Therapy, 23(4) , 363 – 384.
Hodgson, L. K., ve Wertheim, E. H. (2007). Does good emotion management aid forgiving? Multiple
dimensions of empathy, emotion management and forgiveness of self and others. Journal of Social
and Personal Relationships, 24(6), 931-949.
Karabulutlu, E. Y., Yılmaz, S., ve Yurttaş, A. (2011). Öğrencilerin duygusal zekâ düzeyleri ile problem çözme
becerileri arasındaki ilişki. Psikiyatri Hemşireliği Dergisi, 2(2), 75-79.
Kaynak, A. (2013). Eğitim fakültesi öğrencilerinin duygusal zeka düzeyleri ile saldırganlık düzeyleri
arasındaki ilişkinin bazı değişkenler açısından incelenmesi. (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi).
Gaziantep Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Gaziantep.
Koç, M., İskender, M., Çolak, T. S. ve Düşünceli, B. ( 2016). Investigation of the effect of intolerance
of uncertainty and the effect of anger control on the relationship between forgiveness and
psychological well-being through structural equation modelling. Sakarya University Journal of
Education, 6 (3), 201 – 209, doi: http://dx.doi.org/10.19126/suje.282951
Küçüksille, E. (2014). Çoklu doğrusal regresyon modeli. Ş. Kalaycı (Ed.) SPSS uygulamalı çok değişkenli
istatistik teknikler içinde, (259-269). Ankara: Asil Yayın Dağıtım.
Lawler Row, K. A. ve Piferi, R. L. (2006). The forgiving personality: predicting a life well lived. Personality
and Individual Differences, 41, 1009-1020.
Macaskill, A.,Maltby, J. ve Day, L. (2002). Forgiveness of self and others and emotional empathy. The Journal
of Social Psychology, 142 (5), 663-665.
McCullough, M. E.,Pargament, K. I. ve Thoresen, C. E. (2000). The psychology of forgiveness: history,
conceptual ıssues, and overview. M.E. McCullough, K.I. Pargament ve C.E. Thoresen (Eds.),
Forgiveness:Theory, research and practice içinde, (1-13). New York: The Guilford Press.
McCullough, M. E., Rachal, K. C., Sandage, S. J., Worthington Jr, E. L., Brown, S. W., ve Hight, T. L. (1998).
Interpersonal forgiving in close relationships: II. theoretical elaboration and measurement. Journal
of Personality and Social Psychology, 75 (6), 1586-1603.
McCullough, M. E.,Bellah, C. G.,Kilpatrick, S. D. ve Johnson, J. L. (2001). Vengefulness: relationships with
forgiveness, rumination, well-being, and the big five. Personality and Social Psychology, 27 (5), 601-
610.
Esra ASICI
36
Mugrage, M. S. (2014). The relationship between emotional ıntelligence and forgiveness. (Unpublished
Doctoral Dissertation). The Chicago School of Professional Psychology.
North, J. (1987). Wrongdoing and forgiveness. Philosophy. 42, 499-508.
Özer, E. ve Deniz, M. E. (2014). Üniversite öğrencilerinin psikolojik sağlamlık düzeylerinin duygusal zekâ
açısından incelenmesi. İlköğretim Online, 13(4), 124-1248, doi: 10.17051/io.2014.74855
Panah, A., Shariff, H. M., ve Koochak-Entezar, R. (2011). The accuracy of emotional ıntelligence and
forgiveness in predicting the degree of satisfaction in marital communications. International
Journal of Psychology and Counselling, 3(6), 106-110.
Petrides, K.V., ve Furnham, A. (2000a). On the dimensional structure of emotional ıntelligence. Personality
and Individual Differences, 29(2), 313-320.
Petrides, K. V., ve Furnham, A. (2000b). Gender differences in measured and self-estimated trait emotional
ıntelligence. Sex Roles, 42(5-6), 449-461.
Petrides, K.V. ve Furnham, A. (2001). Trait emotional ıntelligence: psychometric ınvestigation with reference
to established trait taxonomies. European Journal of Personality, 15(6), 425-448.
Petrides, K. V. ve Furnham, A. (2003). Trait emotional ıntelligence: behavioral validation in two studies of
emotion recognition and reactivity to mood ınduction. European Journal – of Personality, 17(1),
39-57.
Petrides, K. V., Pita, R., ve Kokkinaki, F. (2007). The location of trait emotional ıntelligence in personality
factor space. British Journal of Psychology, 98(2), 273-289.
Roberts, R. (1995). Forgivingness. American Philosophical Quarterly, 32 (4), 289-306.
Ross, S. R.,Kendall, A. C.,Matters, K. G., Rye, M. S. ve Wrobel, T. A. (2004). A personological examination of
self – and other-forgiveness in the five factor model. Journal of Personality Assessment, 82, 207-214.
Rye, M. S.,Pargament, K. I.,Ali, M. A.,Beck, G. L.,Dorff, E.N.,Hallisey, C. ve ark. (2000). Religious perspectives
on forgiveness. M.E. McCullough, K. I. Pargament ve C.E. Thoresen (Eds.), Forgiveness: Theory,
research and practice içinde, (17-41). NY: Guilford Press.
Salovey, P., Bedell, B. T., Detweiler, J. B., ve Mayer, J. D. (1999). Coping intelligently. C.R.
Snyder (Eds.),Coping: The psychology of what works içinde, (141-164). New York: Oxford University Press
Salovey, P., ve Mayer, J. D. (1990). Emotional ıntelligence. Imagination, Cognition and Personality, 9(3), 185-
211.
Santrock, J. W. (2011). Yaşam boyu gelişim (Çev. Ed. Galip Yüksel). Ankara: Nobel Yayın Dağıtım. Saracaloğlu,
A. S., Saygı, C., Yenice, N. ve Altın, M. (2016). Müzik ve sınıf öğretmeni
adaylarının mükemmeliyetçilik ve duygusal zeka düzeylerinin incelenmesi. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi
Eğitim Fakültesi Dergisi, 38, 70-89.
Sarıçam, H. ve Biçer, B. (2015). Affedicilik üzerinde ahlaki değer ve öz-anlayışın açıklayıcı rolü. Gazi
Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 35 (1), 109-122.
Tangney, J. P., Baumeister, R. F., ve Boone, A. L. (2004). High self‐control predicts good adjustment, less
pathology, better grades, and ınterpersonal success. Journal of Personality, 72(2), 271-324.
Thompson, L. Y.,Snyder, C. R.,Hoffman, L.,Michael, S. T.,Rasmussen, H. N. ve Billings, L. S. (2005).
Dispositional forgiveness of self, others, and situations. Journal of Personality. 73, 313-359.
Van Dyke, C. J., ve Elias, M. J. (2008). How expressions of forgiveness, purpose, and religiosity relate to
emotional ıntelligence and self-concept in urban fifth-grade students. American Journal of
Orthopsychiatry, 78(4), 481.
Wade, N. G., ve Meyer, J. E. (2009). Comparison of brief group ınterventions to promote forgiveness: a pilot
outcome study. International Journal of Group Psychotherapy, 59 (2), 199-220.
37
Affetmenin Yordayıcısı Olarak Duygusal Zekâ
Worthington, Jr. E.L. ve Scherer, M. (2004). Forgiveness is an emotion-focused coping strategy that can
reduce health risks and promote health resilience: Theory, review, and hypotheses. Psychology and
Health, 19(3), 385–405, doi: 10.1080/0887044042000196674.
Worthington, E. L. (1998). An empathy-humility-commitment model of forgiveness appliedwithin family
dyads. Journal of Family Therapy, 20, 59-76.
Worthington Jr, E. L., ve Wade, N. G. (1999). The psychology of unforgiveness and forgivenessand
implications for clinical practice. Journal of Social and Clinical Psychology, 18(4),385.

Thank you for copying data from http://www.arastirmax.com